บทที่ 20

"แม่นมกู้ ในกล่องว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดอยู่เลย!" นางขมวดคิ้วและรีบลุกขึ้นเพื่อมองหาแม่นมกู้

แม่นมกู้เพิ่งจะเดินมาถึงตู้ นางเหลือบมองไปที่กล่องเปล่าอย่างตกใจ "ไม่มีสิ่งใดเลยหรือเจ้าคะ?"

"ใครเอาสมบัติของแม่คุณหนูไปกัน!" ทันใดนั้นแม่นมกู้ก็รู้สึกเป็นกังวลใจขึ้นมา

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วพลางนึกคิด สมบัตินี้มิน่าจะเพิ่งหายไป ก่อนหน้านี้ต้องมีคนมาแอบเอามันไปเป็นแน่ เพียงแต่ลั่วชิงยวนและแม่นมกู้ไม่ทันได้สังเกตเท่านั้น

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ขมวดคิ้ว “ลั่วเยวี่ยอิง!”

นางรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องไปทันที

มีเพียงลั่วเยวี่ยอิงเท่านั้นที่เคยพานางรับใช้มาที่ห้องของนาง ในเวลานั้นลั่วชิงยวนคิดว่า นางคือน้องสาวสุดที่รัก และไม่เคยคิดสงสัยในตัวของลั่วเยวี่ยอิงเลย นอกจากลั่วเยวี่ยอิงแล้ว ใครจะกล้าแตะต้องสมบัติของแม่นางกัน!

เมื่อก่อนนางมิได้ใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ แต่เมื่อมาเห็นผังฮวงจุ้ยของตระกูลลั่ว นางก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก และต้องการตรวจสอบให้ได้ว่าแม่ของลั่วชิงยวนเป็นใครกัน! และนางเป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยจากแคว้นหลี่หรือไม่ ?

ถ้าหากใช่ ก็น่าจะเป็นคนที่นางรู้จัก

ความคิดเร่งด่วนนี้ ทำให้นางรีบไปที่เรือนของลั่วเยวี่ยอิงทันที

นางต้องเอาสมบัติของแม่นางกลับคืนมาให้ได้!

เมื่อมาถึงสวนไผ่ นางก็รีบเข้าไปด้านในทันที "ลั่วเยวี่ยอิง!"

เมื่อได้ยินเสียง ลั่วเยวี่ยอิงก็เดินออกจากห้องช้า ๆ มองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างเย็นชา "มีอะไรหรือเจ้าคะท่านพี่?"

“เจ้าเอาสมบัติของแม่ข้าไปใช่หรือไม่!” ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าและถามขึ้น

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ลั่วเยวี่ยอิงก็หัวเราะเยาะเบา ๆ "หากใช่ แล้วจะทำไมรึ?"

นางเสแสร้งในตำหนักอ๋องมามากพอแล้ว นางมิได้อยากกลับมาบ้าน แล้วยังต้องเสแสร้งแกล้งทำ นางมิชอบใจลั่วชิงยวน แล้วเหตุใดจะต้องทำดีกับนางด้วย?

“เอาคืนมาให้ข้า!” ลั่วชิงยวนรู้สึกโกรธ

“หากข้าไม่คืน ท่านจะทำเยี่ยงไร? ที่นี่คือจวนอัครเสนาบดี เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นรึ?” ลั่วเยวี่ยอิงเย้ยหยันอย่างยั่วยุ และเดินลงบันไดไปอย่างช้า ๆ

ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่น "มันเป็นของแม่ข้า คืนมันมาให้ข้า!"

“ของแม่เจ้างั้นรึ? ของแม่เจ้าก็มาจากจวนอัครเสนาบดีมิใช่รึ? แม่ผู้ต่ำต้อยของเจ้า แต่งเข้ามาในจวนอัครเสนาบดีโดยไม่มีสินสอดทองหมั้น และกลายเป็นภรรยาของเขา หากมิใช่เพราะนาง ข้าจะเป็นลูกนอกสมรสรึ? ข้าวของของนางคือของที่ท่านพ่อให้ มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่านั่นเป็นสมบัติของแม่เจ้า? ข้าเพียงแค่จะเอาของที่มันควรจะเป็นของข้ากลับคืนมาก็เท่านั้น!” ลั่วเยวี่ยอิงตะคอกอย่างเย็นชา ท่าทีของนางหยิ่งยโสยิ่งนัก

ลั่วชิงยวนมองว่า ลั่วเยวี่ยอิงที่แสดงธาตุแท้ออกมา นางอยากจะฉีกหน้ากากของลั่วเยวี่ยอิงออกมาเสียจริง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อนางได้ยินลั่วเยวี่ยอิงเรียกแม่ของนางว่าผู้ต่ำต้อยนั่นเป็นสิ่งที่จุดความโกรธในใจของนางให้ลุกโชน นางยกมือขึ้นตวัดลงอย่างแรง "ใครคือผู้ต่ำต้อยกันแน่ ในใจย่อมรู้ดี!"

ลั่วเยวี่ยอิงมิคาดคิดว่านางจะกล้าลงมือ ในจวนอัครเสนาบดีนี้มิใช่พื้นที่ของนางมานานแล้ว ! นี่นางคิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวของภรรยาเอกจริง ๆ อย่างนั้นหรือ!

ลั่วเยวี่ยอิงถูกตบจนมึนไปชั่วขณะ แก้มของนางระบมและเจ็บปวด นางตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ "ทาสใบ้!"

ก่อนที่ลั่วชิงยวนจะทันได้ตั้งตัว ทันใดนั้นร่างสีดำก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และในวินาทีต่อมามันก็เตะเข้าที่หน้าอกของลั่วชิงยวนอย่างรุนแรง นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดก่อนที่ตัวจะกระเด็นออกไปไกล

และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“พระชายาเจ้าคะ! พระชายา!” จือเฉารีบเข้ามาพยุงนางด้วยความตื่นตระหนก

ลั่วชิงยวนที่ลุกขึ้นจากพื้น จู่ ๆ ก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก พร้อมกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในอก

นางยกเปลือกตาขึ้น และมองไปยังทาสหญิงที่เป็นใบ้ ที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหน้าของลั่วเยวี่ยอิง ​​ดวงตาของนางเฉียบคมพลางกำหมัดแน่น

จือเฉามองไปที่อีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยพลังก็เกิดความรู้สึกหวาดกลัว คว้ากำปั้นที่กำแน่นของลั่วชิงยวนพลางส่ายหัว "พระชายา คนฉลาดจะไม่ต่อสู้เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบเจ้าค่ะ"

จือเฉาไม่สามารถเอาชนะนางผู้นั้นได้ พระชายาเองก็เอาชนะไม่ได้เช่นกัน รั้นแต่จะถูกทำร้ายโดยเปล่าประโยชน์

ลั่วชิงยวนเมื่อได้ยินดังนั้น นางจึงไม่ลงมือ ลั่วเยวี่ยอิงเดินเข้ามาอย่างเย็นชา แตะแก้มที่บวมของนาง และมองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างโหดเหี้ยม นางหันไปสั่งทาสใบ้ "จับตัวนางไว้! ข้าจะเอาตบนี้คืน!"