บทที่ 201

”หุบปาก” ฉินไป๋หลี่ตะโกนอย่างโมโห

แต่เสียงตวาดของเขาไม่อาจหยุดหลิวฮุ่ยเซียงได้

ตอนนั้นเองก็มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้น…

“หลิวฮุ่ยเซียง ข้าคิดว่าเจ้าช่างไม่รู้ตัวเองเลย เจ้าต่างหากที่ตายแล้วต้องโดนดึงลิ้นแล้วลงกระทะทองแดงมิใช่รึ?”

ลั่วชิงยวนเปิดประตูและเดินออกมาอย่างไม่หวั่นกลัว ความสงบนิ่งของนางยามที่เผชิญเรื่องอันตรายนั้นมั่นคงดุจเขาไท่ซาน

หลิวฮุ่ยเซียงตะลึงไป นางโมโหมากและรีบพุ่งเข้าไป “ลั่วชิงยวน เจ้าใช้อาคมอะไรล่อลวงสามีข้า ข้าจะสู้ตายกับเจ้า”

ฉินไป๋หลี่หยุดนางไว้ เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปนพร้อมคำรามว่า “หลิวฮุ่ยเซียง ข้าบอกว่าให้พอ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพระชายา เจ้าบ้าหรือไร?”

หลิวฮุ่ยเซียงทรุดฮวบพร้อมคร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงและนางก็ตื่นตระหนกมาก

“จักไม่เกี่ยวกับนางได้อย่างไร? แล้วข้าล่ะ? ข้านั้นเจ็บหนักเจียนตายแต่ท่านกลับมาหานางทุกวัน ท่านมิได้โดนนางแย่งไปแล้วหรอกหรือ? นี่มันเรื่องอันใดกัน ข้าเป็นภรรยาของท่านมิใช่รึ”

หลิวฮุ่ยเซียงหวาดกลัว นางกลัวมาก

นางกลัวว่าฉินไป๋หลี่จะรู้เรื่องการตายของเวินซีหลาน หลังจากที่พบกับลั่วชิงยวนเขาจะเริ่มสืบหาเรื่องเกี่ยวกับหายตัวไปของเวินซีหลานและสงสัยนาง

นางมิอาจให้ฉินไป๋หลี่สงสัยในตัวนางได้ และนางก็มิอาจทนให้ฉินไป๋หลี่คิดเรื่องของเวินซีหลานอีกได้

ฉินไป๋หลี่จับหลิวฮุ่ยเซียงไว้ไม่อยู่และนางก็ข่วนหน้าตาเขา เขานั้นโมโหมากจนตบนางฉาดใหญ่

“หุบปาก” ฉินไป๋หลี่โมโหจัด

หลิวฮุ่ยเซียงโดนตบอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น นางยกมือกุมแก้มแดงก่ำไว้พร้อมมองฉินไป๋หลี่ พลันเลือดไหลที่มุมปาก “ท่านตบข้า? ท่านตบข้าเพราะนางหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้รึ? ท่านเห็นกระไรดีในตัวนางกันแน่?”

คนที่มุงอยู่รอบ ๆ ต่างก็พากันวิจารณ์

“พระชายาอ๋องนั้นอ้วนมาก แต่นางก็ยังมีความเกี่ยวพันกับบุรุษมากมายเช่นนั้นหรือ?”

“นั่นสิ ใครจะไปคิด?”

“เขาตบภรรยาที่ป่วยของตัวเองเพื่อสตรีที่แต่งงานแล้ว เขาช่างโหดร้ายนัก”