บทที่ 204

”แม่นางหลิวจู่ ๆ ก็มากล่าวหาข้า หาว่าข้าล่อลวงคุณชายฉิน และคุณชายฉินเองก็พูดตลอดว่าเขามาที่นี่เพื่อภาพหญิงงามซีหลาน สรุปได้ว่าปัญหาทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะภาพหญิงงามซีหลาน”

“วันนั้นที่หอเริงรมย์ก็เป็นเจ้าที่คิดจะประชันฝีมือวาดภาพกับข้า หากข้ารู้ว่าแม่นางหลิวมิอาจยอมรับความพ่ายแพ้ได้ ข้าก็คงจะมิวาดภาพหญิงงามซีหลานขึ้นมา”

“วันนี้เจ้ายังมากล่าวหาว่า ข้านั้นล่อลวงสามีของเจ้าและใส่ร้ายข้ามากมาย ความคิดของแม่นางหลิวนั้นไม่เรียบง่ายเลยจริง ๆ”

“ข้ามิสนใจหรอกหากว่าเจ้าทำให้ข้าต้องเสียชื่อเสียง แต่ข้ามิอาจปล่อยให้เจ้าทำให้ท่านอ๋องต้องเสียชื่อได้”

“วันนี้ข้าขอสัญญากับเจ้าเลยว่า ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่วาดภาพอีก ภาพหญิงงามซีหลานนั้นจะเป็นภาพสุดท้ายของข้า เช่นนี้แม่นางหลิวจะปล่อยข้าไปได้หรือยัง?”

ใครจะไปแสร้งเป็นอ่อนแอและร้องไห้อย่างน่าสมเพชกัน?

ทันทีที่ลั่วชิงยวนเอ่ยออกมา ลมก็เปลี่ยนทิศทันที บรรดาคนที่วิจารณ์อยู่รอบตัวต่างก็เปลี่ยนหัวข้อ

“นางจะไม่วาดรูปอีกแล้วในชีวิตนี้งั้นหรือ? วันนั้นข้าเห็นที่หอเริงรมย์ ผู้คนต่างก็ชื่นชมทักษะการวาดภาพที่ล้ำเลิศของพระชายา นางนั้นวาดคนได้เหมือนมีชีวิต หากว่านางหยุดวาดภาพก็น่าเสียดายนัก”

“กลายเป็นว่าที่แม่นางหลิวคลั่งขนาดนี้แล้วมาก่อเรื่องใหญ่โตเป็นเพราะว่านางริษยาทักษะการวาดภาพของพระชายานี่เอง นางถึงกับมาบังคับให้พระชายาหยุดวาดภาพ น่ารังเกียจนัก”

ทั้งแม่ทัพใหญ่ฉินและฟู่เฉินหวนต่างก็ตะลึง

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาลงเล็กน้อย และมองลั่วชิงยวนอย่างลึกล้ำ เขาชื่นชมนาง กลยุทธ์ถอยเพื่อรุกนี้ได้ผลมาก

มันเปลี่ยนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนได้ในทันใด

หลิวฮุ่ยเซียงตกใจและรีบบอกว่า “ข้าเปล่า ข้าไปบังคับให้เจ้าหยุดวาดภาพเมื่อใดกัน?”

น้ำเสียงลั่วชิงยวนเย็นชา “หากว่ามิใช่เพราะเหตุนี้แล้วแม่นางหลิวมาก่อเรื่องวุ่นวายวันนี้ด้วยสาเหตุใดเล่า? สามีของเจ้าก็ยอมรับเองว่า เขาก็เพียงแค่อยากมาดูภาพหญิงงามซีหลานเท่านั้น เจ้านั้นทุ่มเทอยากขัดขวางเขา นั้นไม่ใช่เพราะเจ้าไม่อยากให้เขาได้เห็นหรอกหรือ?”

คำพูดพวกนี้ทำให้ฉินไป๋หลี่ตัวแข็งค้าง

คำของลั่วชิงยวนทำให้เขาคิดได้ว่าหลิวฮุ่ยเซียงก่อเรื่องขนาดนี้เพียงเพื่อขัดขวางเขาไม่ให้เห็นภาพหญิงงามซีหลาน

เหตุใดหลิวฮุ่ยเซียงจึงทำเช่นนี้?

ลั่วชิงยวนพูดต่อ “คุณชายฉิน ข้าต้องขอโทษ ท่านก็เห็นท่าทีของแม่นางหลิวแล้ว หากว่าข้านำภาพหญิงงามซีหลานมาให้ท่านชม นางก็อาจจะกล่าวหาว่าข้าและท่านเป็นชู้กันต่อหน้าชาวบ้าน”

“เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลทั้งสอง ท่านลืมเรื่องภาพหญิงงามซีหลานไปเถอะ”