บทที่ 221

“ถอยไป!”

ลั่วชิงยวนขัดขืนสุดชีวิต แต่แล้วนางกลับสู้มิไหว นางถูกคนจับมัดแขน ยัดผ้าเข้าปาก และฝืนลากนางออกไป

ลั่วชิงยวนโมโหเป็นอย่างมาก ในเมืองตอนกลางวันแสก ๆ ริอ่านจับตัวผู้อื่นโดยโจ่งแจ้งหรือ? เมืองนี้ยังมีกฎหมายหรือไม่!

คนกลุ่มนั้นมีจำนวนร้อยกว่าคน ปรากฏตัวกลางตลาดและกินพื้นที่ตลาดจนหมด ด้านนอกมีคนเข้ามาดูมิน้อย เพียงแต่มิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน เหตุใดคนจึงมากมายเช่นนี้? ราวกับเป็นโจรป่าเลย!”

“เหมือนจะกำลังไล่ตามหญิงสาวผิดจรรยาสตรีคนหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นสนมที่มีชู้รักกับอาของตน! นี่ไง กำลังจะจับไปดิ่งแม่น้ำ”

“เช่นนี้นี่เอง! สมน้ำหน้า!”

“ไป ๆ ๆ เราก็ไปดูเรื่องสนุกบ้างเถอะ”

ในฝูงชนมีแต่เสียงซุบซิบ ทุกคนต่างกำลังต่อว่าลั่วชิงยวน

บังเหียนร้อนรนจนกระโดดอยู่กับที่ รถม้าพัง ม้าไม่ยอมเดินต่อ เขาจึงทำได้เพียงวิ่งกลับไปบอกข่าวที่จวนแม่ทัพใหญ่อย่างเร็วที่สุด!

……

ลั่วชิงยวนถูกเชิญไปที่จวนแม่ทัพใหญ่กว่าครึ่งชั่วยาม ฟู่เฉินหวนจึงเพิ่งรู้เรื่องเซียวชู

“ท่านอ๋อง เหมือนว่าจะหาฉินเชียนหลี่เจอจริง ๆ แล้วขอรับ! ท่านจวนแม่ทัพใหญ่จึงเชิญพระชายาไป!”

ฟู่เฉินหวนได้ยินแล้วรู้สึกตะลึงเป็นอย่างมาก “หาเจอจริงหรือ?!”

ลั่วชิงยวนมีความสามารถมากเช่นนี้เชียว?

“ข้าจักไปดู!” คิ้วของฟู่เฉินหวนขมวดแน่น เขาเดินออกไปก้าวใหญ่ และควบม้าไปยังจวนแม่ทัพใหญ่

ในใจเขายิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ลั่วชิงยวนมีความสามารถเช่นนี้เชียว? เรื่องของเชียนหลี่ที่อยู่แสนไกล นางยังสามารถคาดเดาได้แม่นยำเช่นนี้?

เขาต้องไปยืนยันที่จวนแม่ทัพใหญ่!

เมื่อเขาผ่านตลาดครึกครื้นบนถนน เห็นผู้คนที่ยืนเบียดกันบนทางเดิน วุ่นวายเป็นอย่างมาก และม้ายากที่จะผ่านไปได้ เขาจึงหันหน้าหักเลี้ยว

แต่ลั่วชิงยวนที่กำลังถูกฝูงชนลากเห็นแผ่นหลังของฟู่เฉินหวน นางตะโกนเรียกให้เขาหยุดอย่างร้อนใจ

แต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้!

ฟู่เฉินหวน! หันหน้ามามองหน่อยสิ!