บทที่ 251

พวกเขากล้าหาญมิเบา!

รู้หรือว่าสิ่งที่อยู่ในเขานี้คืออะไร ถึงได้คิดจะชิงดีงู

แต่คิดถึงการที่พวกเขาหลอกใช้ซ่งเชียนฉู่ในการเอาดีงูแล้ว บางทีอาจรู้อะไรจริง ๆ ก็ได้

เพียงแต่เช่นนี้ ซ่งเชียนฉู่ก็อันตรายแล้วสิ พวกเขาจะเริ่มแผนภายในสองวันนี้ นางต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้กับซ่งเชียนฉู่!

เพื่อให้ซ่งเชียนฉู่ระวังสวี่ชิงหลิน!

แต่แล้ววินาทีที่นางลุกขึ้นเตรียมจะจากไป จู่ ๆ ก็มีสายฟ้าผ่าลงมา

ส่องจนรอบด้านสว่าง

“ใครกัน?!”

คิ้วของสวี่ชิงหลินขมวดแน่น เขารีบกลับไปหยิบดาบในมุ้ง สวมใส่หมวกฟาง และลงเขาไปอย่างไว

ลั่วชิงยวนเรียกได้ว่าวิ่งหนีลงเขาด้วยความเร็วสูง นางรู้ว่าสวี่ชิงหลินตามมาอยู่ด้านหลัง

เมื่อสายฟ้ากะพริบ นางเห็นร่างของสวี่ชิงหลินที่ยืนอยู่บนสันเขา

นางวิ่งกลับไปอย่างหอบ ๆ ในใจของนางบีบเกร็ง

หากสวี่ชิงหลินรู้ว่านางแอบฟังความลับของพวกเขาไป นางต้องถูกฆ่าปิดปากแน่!

นางวิ่งกลับไปในจวนอย่างเร็ว ถอดผ้าคลุมแขวนไว้บนกำแพงใต้ชายคา เพราะฝนตกหนัก สายฝนจึงถูกพัดไปโดนกำแพง ผ้าคลุมฟางจะหยดน้ำนั้นก็เป็นเรื่องปกติ

จากนั้นถอดรองเท้าออก ถือไว้ในมือ เขย่งเท้าเดินเข้าห้องไป มิหลงเหลือน้ำฝนและรอยเท้าไว้หน้าห้องแม้แต่นิด

นางปิดประตูลง ถอดเสื้อผ้าออก ยัดรองเท้าเข้าไปใต้เตียง และวางรองเท้าคู่ใหม่ที่สะอาดไว้หน้าเตียง จากนั้นรีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม

นางหยิบเตาอุ่นมือมาไว้ด้านข้าง

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ลั่วชิงยวนได้ยินด้านนอกดังเป็นเสียงฝีเท้าที่ร้อนรนขึ้น

วินาทีต่อมา เงาดำนั้นก็ปรากฏที่หน้าห้องนาง!

พร้อมกับไอสังหารแรงกล้า

ทำให้ลั่วชิงยวนกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้

นางมิกลัวผีสางนางไม้ แต่ร่างกายของนางตอนนี้ความสามารถวรยุทธเป็นศูนย์ นางสู้สวี่ชิงหลินมิไหวแน่ ๆ