บทที่ 272

นั่นคือเสียงของฟู่เฉินหวน!

ฟู่เฉินหวนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

นางชักขาเดินหนีทันที

เบื้องหลัง ฟู่เฉินหวนก็เดินถึงหน้าประตู เมื่อเห็นแผ่นหลังลับ ๆ ล่อ ๆ ของนาง จึงดุเสียงเย็น “รอเดี๋ยว!”

“เจ้าเป็นใครกัน?” เสียงของฟู่เฉินหวนเยือกเย็น

บัดนี้แม่นมเดินออกมา คำนับฟู่เฉินหวนพร้อมกล่าว “ท่านผู้นี้คือท่านเซียนฉู่ที่เชิญมาคืนนี้เพคะ”

ลั่วชิงยวนหันหลังให้พวกเขา และมิได้หันหน้ากลับไป

ฟู่เฉินหวนประเมินนางพร้อมกับขมวดคิ้ว

ฟู่จิ่งหานก้าวขาเดินเข้าห้อง “ท่านเซียนฉู่ว่าอย่างไร?”

แม่นมจึงเอ่ยตอบ

ลั่วชิงยวนเห็นว่าพวกเขามิได้คิดจะซักถามนางต่อ ก็รู้สึกโล่งอกและสับขาเดินออกไปอย่างร้อนรน

ฟู่เฉินหวนปรากฏตัวที่นี่ ฮูหยินท่านนี้ต้องมิธรรมดาแน่!

มิคิดว่างานใหญ่งานแรกที่รับหลังกลับเมืองหลวงของนาง จะเกี่ยวข้องกับฟู่เฉินหวนได้

นางเดินไปเรือนรองอย่างรวดเร็ว

ซ่งเชียนฉู่และจือเฉ่าทั้งคู่ต่างกำลังรอนางอยู่

“เป็นอย่างไรบ้าง?” พวกนางลุกขึ้นเอ่ยถาม

ลั่วชิงยวนสรุปอาการของฮูหยินท่านนั้นให้ฟัง “ข้าเห็นบริเวณหน้าท้องของหญิงสาวมีควันทมิฬโอบล้อม แต่บนร่างกลับมิมีไอชั่วร้าย ข้าคิดว่านางน่าจะติดพิษ และมีของพิลึกบางอย่างส่งผลกับสติของนางเป็นเวลานานอยู่”

“ท่านเชียนฉู่ ท่านช่ำชองการรักษา ท่านไปตรวจดูให้กับฮูหยินเถิด”

ซ่งเชียนฉู่พยักหน้า “ได้สิ!”

ซ่งเชียนฉู่กำลังจะก้าวขาออกจากประตู ลั่วชิงยวนก็รั้งนางไว้และเอ่ย “ด้านในมีชายคนหนึ่งเป็นอ๋องสำเร็จราชการ เจ้าห้ามเอ่ยถึงคำว่าลั่วชิงยวนโดยเด็ดขาด”