บทที่ 282

เป็นแคว้นหลี!

หากเป็นแคว้นหลี เช่นนั้นอีกฝ่ายต้องมาถึงที่แคว้นเทียนเชวียนานแล้ว

ในแคว้นหลีมีคนแอบร่วมมือกับอิทธิพลแคว้นเทียนเชวียหรือ?

คิดถึงตรงนี้ หัวใจของนางสั่นคลอน

หากเป็นเช่นนี้ แคว้นหลีก็น่าจะหยั่งรู้อิทธิพลของแคว้นเทียนเชวียนานแล้ว การตายของนาง จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?

นางกำตุ๊กตาในมือไว้แน่น

จากนั้นหันร่างกลับห้อง เพื่อจับชีพจร ฝังเข็มและจ่ายยาให้กับฮูหยิน

ต่อด้วยไปปลุกแม่นมที่สลบอยู่บนพื้นด้านนอกให้ตื่น

“เกิดอะไรขึ้น?” แม่นมตระหนก สีหน้าลนลานและหวาดกลัว

ลั่วชิงยวนส่งตำรับยาให้นาง “ไปซื้อสมุนไพรเถิด ไม่เป็นไรแล้ว”

แม่นมตะลึง มองไปรอบ ๆ ด้าน จึงพบว่าทุกอย่างได้สงบลงแล้ว “ไม่เป็นไรแล้วหรือ? ไม่เป็นไรแล้วก็ดี...”

“ซื้อสมุนไพร เร็วเข้า!” ลั่วชิงยวนกำชับซ้ำ

แม่นมเติ้งได้สติ “เจ้าค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้แล”

นางรับตำรับยามาจากนั้นจากไปอย่างร้อนรน ลั่วชิงยวนกลับเข้ามาในห้อง

ฮูหยินท่านนั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ร่างของนางสั่นคลอน และขดตัวอยู่ที่มุมกำแพง

ลั่วชิงยวนชะงัก นางพูดเสียงต่ำ “มิต้องกลัว ข้าเอง”

ฮูหยินชะงักเล็กน้อย “ท่านเซียนฉู่หรือ?”

“ขอรับ”

ฮูหยินจึงโผล่หัวจากบนเตียง และมองไปรอบด้านอย่างระแวง “ไม่เป็นไรแล้วจริงหรือ? เด็กคนนั้น...”

“จัดการสลายแล้ว เขาไม่มาอีกแล้ว”

ต่อให้บนร่างของฮูหยินจะมีเข็มนำทางอะไรอีก ก็มิจำเป็นต้องเสียเวลาหาแล้ว เพราะเด็กคนนั้นไม่มีวันกลับมาอีกต่อไป

ฮูหยินได้ยิน จึงร้องไห้สะอื้นเสียงเบา

ลั่วชิงยวนเข้าใจว่านางกลัว จึงยกแขนตบบ่าของนาง “ไม่เป็นไร ท่านและลูกของท่านต่างปลอดภัยแล้ว”