บทที่ 289

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ หรือ?

เดิมทีลั่วชิงยวนเคยบอกว่าเขาจะเคราะห์ร้ายเพราะลุ่มหลงอิสรตี ไฉนท่านเซียนฉู่ถึงได้กลับคำเช่นนี้เล่า?

ถึงแม้เขาจะสงสัยว่าลั่วชิงยวนหลอกเขามากกว่าหนึ่งครั้ง แต่เขาก็รู้สึกว่าช่วงนี้ตนเองปฏิบัติกับลั่วเยวี่ยอิงต่างออกไป

เขาไม่อาจทนเห็นนางได้รับความอยุติธรรมและไม่อาจทนเห็นนางร้องไห้ได้ ต่างไปจากความรู้สึกรำคาญในตอนแรก ยามนี้เขากลับรู้สึกปวดใจ

เขาชอบคนแบบนั้นลงไปได้อย่างไรกัน ทั้งยังเป็นสตรีมากเล่ห์อย่างลั่วเยวี่ยอิงด้วย!

คราวนี้เขาจะต้องได้ผลลัพธ์จากฉู่ลั่วให้จงได้!

ขณะที่ลั่วชิงยวนนั่งทำนายดวงชะตาให้ผู้คนอยู่นอกร้าน นางก็มักจะรู้สึกกระดูกสันหลังเย็นวาบอยู่ตลอดเวลา

การที่นางรู้ว่าฟู่เฉินหวนกำลังนั่งมองนางอยู่ข้างใน ชวนให้นางรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก!

แต่ก็ไม่มีทางไล่เขาไปได้เลย

ส่วนจือเฉาหลบอยู่ในเรือนเพราะเกรงว่าจะถูกฟู่เฉินหวนพบเข้า

……

ณ ถนนสายหลักแห่งหนึ่ง

"แม่นางซ่ง!" สวีซงหย่วนรีบเดินฝ่าฝูงชนจนไล่ตามซ่งเชียนฉู่ได้ทันในที่สุด

ซ่งเชียนฉู่หันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย "ท่านคือ..."

สวีซงหย่วนยิ้มพลางยื่นถุงหอมออกมาแล้วกล่าวว่า "เมื่อสักครู่นี้ข้าบังเอิญชนแม่นางเข้า แล้วแม่นางก็ทำถุงหอมตกเอาไว้"

เมื่อซ่งเชียนฉู่ได้ยินเช่นนี้เข้า นางก็รู้สึกตื่นตะลึงแล้วรีบรับถุงหอม "เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณท่านแล้ว"

"ถุงหอมใบนี้เป็นของที่มารดาข้าหลงเหลือเอาไว้ให้ เป็นของสำคัญยิ่งนัก! ขอบคุณคุณชายมาก ๆ เลยเจ้าค่ะ!"

ซ่งเชียนฉู่กวาดสายตามองก็เห็นโรงเตี๊ยมใกล้ ๆ พลางกล่าวว่า "ให้ข้าเลี้ยงอาหารท่านสักมื้อเถิด"

สวีซงหย่วนพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล "เช่นนั้นข้าก็ขอน้อมรับเอาไว้"

สวีซงหย่วนตามซ่งเชียนฉู่เข้าไปในโรงเตี๊ยมพลางสงสัยอยู่ในใจ ซ่งเชียนฉู่ผู้นี้จะใช่คนเดียวกับที่เคยติดต่อสัมพันธ์กับสวี่ชิงหลินหรือไม่?