บทที่ 296

สิ่งที่เขาเห็นคือ รอยแผลเป็นบนใบหน้าของนาง

เขาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เช่นนั้นนี่ก็คือสาเหตุที่ทำให้ฉู่ลั่วสวมผ้าคลุมหน้าเช่นนั้นหรือ?

ลั่วชิงยวนพลันดึงผ้าคลุมหน้าลงพลางปิดบังใบหน้าแล้วจ้องมองเขาด้วยความโกรธจัด

ในยามนี้เอง ก็มีท่านป้าผู้หนึ่งถือตะกร้าเดินผ่านมาพลางเหลือบมองพวกเขาแล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยความรังเกียจว่า "เป็นบุรุษตัวโต ๆ สองคนแท้ ๆ พวกเจ้ามียางอายบ้างหรือไม่?"

ลั่วชิงยวนซัดฝ่ามือใส่หน้าอกของฟู่เฉินหวน เพื่อบังคับให้ฟู่เฉินหวนปล่อยนางไป

ตอนนั้นฟู่เฉินหวนรู้สึกตื่นตกใจและเห็นว่าฉู่ลั่วกำลังจะร่วงลงกับพื้น

แต่ทันทีที่ลั่วชิงยวนหล่นสู่พื้น นางก็ใช้มือยันพื้นพลางพลิกตัวแล้วร่อนลงอย่างสง่างาม

นางปกปิดรอยแผลเป็นตรงแก้มแล้วจ้องฟู่เฉินหวนตาเขม็ง "ท่านอ๋อง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน! ท่านสงสัยหน้าตาของผู้อื่นจนมิสนใจว่าจะก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้อื่นเลยใช่หรือไม่?"

น้ำเสียงตั้งคำถามอันเย็นชาทำให้ฟู่เฉินหวนแววตามืดดำลงบ้าง "ข้า..."

เขาเพียงแค่รู้สึกว่าฉู่ลั่วคล้ายกับลั่วชิงยวนเกินไป มิหนำซ้ำจู่ ๆ ก็มีเทพพยากรณ์ปรากฏตัวขึ้นในเมืองหลวง เขาจึงรู้สึกว่าออกจะน่าสงสัยอยู่บ้าง

ไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีรอยแผลเป็นบนใบหน้า ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายต้องสวมผ้าคลุมหน้า

แต่ลั่วชิงยวนหาได้ฟังคำอธิบายของเขา จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

นางเดินออกไปจากตรอกแล้ว

เมื่อเห็นร่างของนาง เดินจากไป ฟู่เฉินหวนก็หรี่ตามองด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

ลั่วชิงยวนมิได้เหลียวหลังกลับไป แต่นางกลับใจเต้นไม่เป็นส่ำและยังคงเป็นกังวลอยู่บ้าง

เมื่อกลับมาที่ร้าน นางก็เปิดประตูและดำเนินกิจการต่อไป

แต่ฟู่เฉินหวนมิได้ตามมาอีก

ในที่สุดร้านก็สงบสุขไปอีกครึ่งวัน

……

วันรุ่งขึ้น

ลั่วชิงยวนหยิบไม้กวาดมากวาดหิมะบนพื้นตามปกติ แต่วันนี้นางไม่เห็นเงาร่างดังกล่าวปรากฏตัวท่ามกลางหิมะอีก

ขณะที่นางกวาดสายตามอง ก็อดมิได้ที่จะเหลียวกลับไปมอง

แต่หามีผู้ใดอยู่บนถนน

นางหันหลังกลับไปเก็บกวาดหิมะต่อพลางขมวดคิ้ว จากนั้นก็รู้สึกสับสนว่าเหตุใดนางถึงต้องเอาแต่เหลียวมองกลับไปทั้ง ๆ ที่หามีผู้ใดด้วยเล่า