บทที่ 307

ลั่วหลางหลางตะลึง “เพื่อข้าหรือ?”

ขอบตาของลั่วอวิ๋นสี่แดงก่ำ นางพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตา “ท่านพี่มิชอบงานแต่งที่ท่านแม่จัดให้ เจ้าก็พูดสิ! เจ้าต่อต้านสิ! ไฉนเจ้ามิยอมพูดอันใดทั้งนั้น แต่มาแอบเสียใจคนเดียวเล่า!”

“เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เด็กจนโต! เจ้ารู้หรือไม่ในใจข้าเสียใจเพียงใด! ครั้งนี้ท่านแม่ยืนหยัดที่จะหาคู่แต่งงานให้เจ้า ข้าจึงได้แต่ต้องสร้างเรื่อง เพื่อที่ท่านแม่จะได้มิมีเวลามาสนใจเจ้า!”

ในใจลั่วอวิ๋นสี่รู้สึกอึดอัดเป็นที่สุด

แต่เล็กจนโต นางเห็นภาพที่ท่านพี่ถูกท่านแม่ติเตียนมามาก ท่านพี่ขวัญอ่อนขี้กลัว มิว่าท่านแม่จะให้ทำสิ่งใดท่านพี่ก็มิต่อต้าน

นางมิอยากต้องเป็นคนอย่างท่านพี่ ดังนั้นมิว่าท่านแม่จะพูดสิ่งใด นางก็จะทำสิ่งตรงข้ามเสมอ!

เรื่องของฉู่ลั่วครั้งนี้ นางมิจำเป็นต้องทำล้ำเส้นเช่นนี้ ที่หาคนไปก่อเรื่องทุกวัน

แต่ท่านแม่จะจัดหาคู่แต่งงานให้ท่านพี่ นางมองท่านพี่ที่น้ำตาอาบหน้าทุกวัน นางจึงตั้งใจไปก่อเรื่อง สร้างให้เรื่องมันใหญ่ เช่นนี้ท่านแม่จะได้มิไปจัดการเรื่องงานแต่งท่านพี่อีก

นางเพียงแค่อยากใช้วิธีของตนในการปกป้องพี่สาว!

แต่นางได้รับสิ่งใดกัน?

การถูกกดให้คุกเข่าขอโทษด้านนอก หลังกลับมา พี่สาวก็ติเตียนนางโดยมิถามสาเหตุอีก!

ลั่วหลางหลางได้ยินสิ่งนี้ ร่างของนางสั่นคลอน ดวงตาเบิกโพลงและมองไปทางลั่วอวิ๋นสี่อย่างมิอยากจะเชื่อ

เสียงของนางสั่นระรัว “อวิ๋นสี่...”

อวิ๋นสี่เช็ดน้ำตา หันร่างเดินจากไปอย่างดื้อรั้น

มองดูแผ่นหลังที่วิ่งหนีไปของอวิ๋นสี่ ในหัวของนางยังคงดังเป็นประโยคของอวิ๋นสี่เมื่อครู่ น้ำตาลั่วหลางหลางไหลนองเต็มหน้าทันที นางล้มทรุดบนพื้น

“ขอโทษ… ข้ามิรู้...” ลั่วหลางหลางกำแขนเสื้อไว้แน่น

นางมิเคยคิดมาก่อน อวิ๋นสี่จะทำเพื่อนางมากเช่นนี้

นางเหมือนท่านแม่ไม่ผิด ที่คิดว่าอวิ๋นสี่ดื้อรั้นสอนยาก แต่กลับมิเคยรู้ หลาย ๆ เรื่องอวิ๋นสี่เป็นคนเลือกที่จะตั้งใจทำ

แม้วิธีจะผิด แต่อย่างไรก็เพื่อนาง...

เมื่อครู่นางยังติเตียนอวิ๋นสี่เสียงดุอีก อวิ๋นสี่ต้องเสียใจเพียงใดกัน