บทที่ 321

เมื่อลั่วชิงยวนกลับมาที่ร้านก็เห็นซ่งเชียนฉู่กำลังดูแลเฉินเซี่ยวหานที่อยู่บนเตียงนอน

"ชิงยวน รัฐทายาทเฉินผู้นี้..." ซ่งเชียนฉู่รู้สึกกังวลใจยิ่งนัก

ลั่วชิงยวนจึงปลอบโยนนางว่า "น่าจะไม่เป็นอันใดหรอก ข้าไม่คิดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะวางแผนเล่นงานเขา เพราะเขาหาได้มีส่วนพัวพันกับเรื่องของเจ้าอย่างลึกซึ้ง เขาแค่บังเอิญยื่นมือเข้าช่วยเหลือ มิน่าจะเกิดเรื่องขึ้นหรอก"

นางไม่เข้าใจเลย

จากนั้นนางก็ดึงตัวซ่งเชียนฉู่ออกมานอกห้องแล้วถามว่า "ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า วันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างเจ้ากับเขากันแน่? เจ้าชอบเขาจริง ๆ รึ?"

เรื่องนี้ออกจะรวดเร็วเกินไปแล้ว!

ซ่งเชียนฉู่ก้มหน้าพลางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีขัดเขินว่า "ข้ามิรู้ว่าเป็นความชอบหรือไม่ แต่... ข้าก็รู้สึกชอบเขามากอยู่ดี"

ลั่วชิงยวนเหลือบมองนางด้วยท่าทีจนใจ "ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าก็แค่ชอบคนที่สามารถปกป้องเจ้าได้! สาเหตุที่ทำให้เจ้าถูกสวี่ชิงหลินหลอกเอาก็เพราะเขามักปกป้องเจ้าอยู่เสมอ จากนั้นเจ้าก็เกิดความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจ!"

"ไฉนท่านต้องเอ่ยถึงมันด้วย! ข้าถูกมันหลอกลวงก็จริง แต่เมื่อข้ารู้ว่ามันเป็นคนเช่นไร ข้าก็ตัดขาดโดยมิหลงเหลือความรู้สึกแม้แต่น้อย!"

ซ่งเชียนฉู่กล่าวด้วยความมั่นใจ

หลังจากลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกโล่งอก ซ่งเชียนฉู่เป็นผู้ที่มีความคิดอ่านแจ่มชัด

บางทีอาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายพบเจอเรื่องผิดปกติมาตั้งแต่เมื่อครั้งเยาว์วัย ดังนั้นจึงขาดความรู้สึกปลอดภัย และมีแนวโน้มที่จะเกิดความรู้สึกชอบผู้ที่ปกป้องตนได้

แต่จะใช่หรือไม่ อีกฝ่ายก็รู้สึกตัวแล้ว

หลังจากนึกถึงเรื่องนั้น นางจึงไม่เป็นกังวลเรื่องการปรากฏตัวของรัฐทายาทเฉินผู้นี้ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะมีแรงจูงใจแอบแฝง

……

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง

"พรวด…" จู่ ๆ สตรีผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็พลันกระอักโลหิตออกมา

"ฉิงเอ๋อร์!" เหยียนผิงเซียวพุ่งตัวเข้ามาประคองหญิงสาวเอาไว้ "เจ้าเป็นกระไรหรือไม่? ให้ข้าตามหมอมาดีหรือไม่?"

สตรีผู้นั้นเช็ดโลหิตตรงมุมปากแล้วคว้าแขนของเขาไว้ "ไม่! หมอรักษามิได้หรอก"

เหยียนผิงเซียวมองหุ่นเชิดที่แหลกละเอียดและธูปที่หักอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง "คู่ต่อสู้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

สตรีผู้นั้นพยักหน้าพร้อมแววตาเยียบเย็นอย่างถึงที่สุด "ข้าดูเบาเซียนผู้นั้นเกินไป มันมีความสามารถจริง ๆ เสียด้วย"