บทที่ 334

ลั่วเยวี่ยอิง!

นางมาได้อย่างไรกัน?

ลั่วชิงยวนเปิดประตูออกด้วยท่าทีแน่นิ่ง นางต้อนรับลั่วเยวี่ยอิงเข้าไปด้านใน และนั่งที่โต๊ะเล็กข้าง ๆ

"แม่นางมาดูดวงหรือ?​" ลั่วชิงยวนถามอย่างสงบ

ลั่วเยวี่ยอิงพยักหน้า “ข้าอยากทำนายพรหมลิขิต”

“ข้าอยากรู้ คนที่ข้ารัก เขารักข้าหรือไม่?”

ฟังถึงตรงนี้ ลั่วเยวี่ยอิงชะงักเล็กน้อย นางตอบ “แม่นาง ข้าทำนายได้เพียงชะตาชีวิต ทำนายความคิดคนมิได้หรอก”

“คนที่ท่านรักจักรักท่านหรือไม่ ขออภัยที่ข้ามิสามารถช่วยท่านได้”

ลั่วชิงยวนเองก็ประหลาดใจ ลั่วเยวี่ยอิงนางมาทำนายหรือตั้งใจมาหาเรื่องกันแน่?

“เช่นนั้นท่านช่วยทำนายอนาคตของข้าว่าจะร่ำรวยไปทั้งชีวิตหรือไม่?” ลั่วเยวี่ยอิงยื่นกระดาษ

ด้านบนนั้นคือวันเกิดของนาง

ลั่วชิงยวนทำนายให้นางจริง ๆ ชีวิตของลั่วเยวี่ยอิง แท้จริงแล้วมิย่ำแย่นัก

เพียงแต่ นางเห็นทางแยกในชีวิตของลั่วเยวี่ยอิง

ทางหนึ่งมีปลายทางเป็นหงส์แดงโบยบินรอบเทวาเก้าชั้น และมีนกขาวเป็นบริวาร ซึ่งรุ่งโรจน์เป็นอย่างมาก

ส่วนอีกทางหนึ่งมีกระดูกขาววางกอง บนพื้นเต็มไปด้วยโลหิต เส้นทางไร้ซึ่งปลายทาง มีเพียงคาวเลือดและความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด

สีหน้าของนางหนักอึ้งขึ้นมา

“แม่นาง ชะตาของท่านดีมาก แม้เส้นทางช่วงแรกอาจลำบาก แต่หากท่านทำความดีให้มาก จักสามารถแลกกับความรุ่งโรจน์อีกครึ่งชีวิตได้”

นางมิได้พูดเรื่องหงส์แดงออกมา แต่ก็มิได้หลอกลวงลั่วเยวี่ยอิง

เพียงแค่นางมิกระทำเรื่องเลวร้าย ชีวิตนางจะยิ่งอยู่ยิ่งดี

แต่เมื่ออยู่ในหูของลั่วเยวี่ยอิง นางกลับคิดว่า การทำความดีแลกกับความรุ่งโรจน์ได้เพียงครึ่งชีวิต

แต่ที่นางต้องการคือทั้งชีวิต!

สิ่งที่สวรรค์ไม่ให้ นางก็จะแย่งชิงมาด้วยตนเอง!

เพียงแต่เซียนฉู่ดูอาจมีความสามารถจริง อย่างน้อยมิได้พูดแต่สิ่งดี ๆ เพื่อเอาใจนาง

นางไตร่ตรองพักหนึ่ง จึงหยิบถุงหอมออกมาใบหนึ่ง พร้อมเอ่ยถาม “ข้าอยากให้ท่านเซียนฉู่ช่วยข้าทำนายถุงหอมนี้”

“นี่ใช่สิ่งที่สามารถนำมาซึ่งความโชคดีให้ข้าหรือไม่?”

วินาทีที่มองเห็นถุงหอมนั้น ตาของลั่วชิงยวนลุกวาวขึ้นมา