บทที่ 362

ได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็พลันตกตะลึง

ฟู่เฉินหวนนอนหงายอยู่บนพื้น เปลวไฟสะท้อนในดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกสูญเสีย

“ครานั้นเวทมนตร์คาถาแพร่หลายในแคว้นหลี ท่านแม่ของข้าเป็นเหตุของเรื่องทั้งหมด เนื่องนางเป็นนางสนมคนโปรดของเสด็จพ่อ จึงถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์คาถาหลอกองค์จักรพรรดิ”

“เสด็จพ่อทรงปกป้องนางจนกระทั่ง… เกิดกลียุคในวัง”

ลั่วชิงยวนตกใจอีกครั้ง

กลียุคในวัง?

ครั้นพวกเขาอยู่ที่จวนมหาราชครู ฟู่เฉินหวนและท่านอาลั่วหรงได้กล่าวถึงกลียุคในวังหลวง ครานั้นนางเอ่ยถามท่านอาลั่วหรง แต่ท่านอาปฏิเสธที่จะเปิดเผย

เธอสับสนมาโดยตลอด ความวุ่นวายในวังคืออะไรกันแน่?

“กลียุคในวัง?” ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วมองไปที่ฟู่เฉินหวน

ฟู่เฉินหวนเอ่ยช้า ๆ “ความโกลาหลในวังหลวงทำให้องค์ชายหลายพระองค์สิ้นพระชนม์ในคืนนั้น ภายนอกไม่มีผู้ได้รับอันตราย คืนที่ฟ้าโปร่ง แต่ฟ้าร้องและฟ้าผ่าก็โหมกระหน่ำทำให้ผู้คนล้มตายและบาดเจ็บนับไม่ถ้วนในวังหลวง”

“พวกเขาพบหลักฐานในห้องท่านแม่ของข้า อ้างว่านางเป็นแม่มดที่นำหายนะมาสู่แคว้นและความทุกข์ยากมาสู่ราษฎร จึงถูกต้องโทษประหารด้วยการตรึงร่างเผาบนเสาเข็ม”

ขณะที่ฟู่เฉินหวนพูด ราวกับว่าเขายังคงมองเห็นภาพการตรึงร่างเผาบนเสาเข็มต่อหน้าต่อตา เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวัง ทำให้หน้าผากของเขาปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด

“ครานั้นข้าอายุเพียงสิบขวบ ข้าเองก็เกือบมีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าแสร้งจำเรื่องอันใดมิได้เพราะเหตุตกใจกลัวจึงเอาตัวรอดมาได้”

“บัดนั้นเป็นต้นมา ข้ามิเคยกล้าเอ่ยถึงท่านแม่อีกเลย ทั่วทั้งเมืองหลวงและวังหลวงต่างนิ่งเงียบเรื่องกลียุคในวัง”

“ไม่มีผู้ใดกล้าก่อปัญหา”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หัวใจของลั่วชิงยวนก็พลันบีบรัด

ภายนอกไม่มีผู้ได้รับอันตราย คืนที่ฟ้าโปร่ง แต่ฟ้าร้องและฟ้าผ่าก็โหมกระหน่ำทำให้ผู้คนล้มตายและบาดเจ็บนับไม่ถ้วนในวังหลวง

นี่คือกลยุทธ์ที่พวกเขาวาง!

เป็นแผนที่คนแคว้นหลีสร้างขึ้นเป็นแน่

แต่นางเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหลีเช่นนั้นจริงหรือ?

เกรงว่าสิ่งต่าง ๆ จะไม่ง่ายขนาดนั้นสิ

หลังจากพูดเช่นนั้น ฟู่เฉินหวนก็เตือนด้วยว่า “เจ้าเป็นคนฉลาด สิ่งที่ข้าบอกกับเจ้าคืนนี้ เก็บไว้ในใจอย่าเอ่ยถึงมันให้ผู้ใดฟังเถอะ”