บทที่ 379

แม้บางครั้งนางจะเกลียดฟู่เฉินหวนยิ่งนัก แต่อย่างไรเขาก็เคยช่วยนางไว้หลายครั้ง นางมิอยากให้เขาตาย

ยิ่งมิอยากให้เขาตายเพราะการโดนใส่ร้าย

……

มาถึงในวัง แม่ทัพฉินนำทาง ลั่วชิงยวนจึงได้พบกับจักรพรรดิฟู่จิ่งหาน

ฟู่จิ่งหานกำลังยุ่งหัวหมุนกับเรื่องของฟู่เฉินหวน เมื่อเงยหน้าเห็นลั่วชิงยวน เขารู้สึกประหลาดใจมาก

“เจ้ามาได้อย่างไร เมื่อเช้าพี่สามเพิ่งอุ้มเจ้าออกจากวังไป ไฉนเจ้าลงจากเตียงได้เร็วเช่นนี้?”

ลั่วชิงยวนยื่นมือออกมา “ฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงบาดเจ็บที่มือ ส่วนอื่นมิได้ถูกลงโทษเพคะ”

ฟู่เฉินหวนชะงัก “จริงด้วย ข้าว้าวุ่นเสียจนสับสนไปหมด”

“แม่ทัพใหญ่ฉิน ท่านนำทางพระชายาอ๋องมา มีเรื่องใดรึ”

แม่ทัพใหญ่ฉินเอ่ยตอบ “ฝ่าบาท พระชายามาเพื่อเรื่องของอ๋องผู้สำเร็จราชการพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแค่นำทางมา”

“กระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังแม่ทัพใหญ่ฉินจากไป ฟู่จิ่งหานมองไปทางลั่วชิงยวนทีหนึ่งด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “สถานการณ์ของพี่สามครั้งนี้ค่อนข้างพิเศษ เจ้ามาขอข้า ข้าเองก็มิสามารถปล่อยตัวเขาไปได้”

จักรพรรดิคิดว่าลั่วชิงยวนมาเพื่ออ้อนวอนให้กับฟู่เฉินหวน

ที่นางไม่รู้คือ ทั้งเมืองหลวงนี้ จักรพรรดิอย่างเขาต่างหากคือคนที่อยากปล่อยตัวฟู่เฉินหวนออกมามากที่สุด

แต่เขาเพียงแค่คิด เขาทำไม่ได้!

ลั่วชิงยวนกลับเอ่ยปากด้วยสีหน้าแน่นิ่ง “หม่อมฉันทราบว่าฝ่าบาทอยากปล่อยตัวท่านอ๋องมากกว่าหม่อมฉัน”

“หม่อมฉันมาช่วยฝ่าบาทเพคะ!”

ก่อนหน้านี้เฝิงซีถูกวิญญาณเด็กพัวพัน นางก็เคยเห็นจักรพรรดิและฟู่เฉินหวนอยู่ด้วยกันมาก่อน ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ ใกล้ชิดกันเป็นอย่างมาก

และจักรพรรดิก็ค่อนข้างเชื่อมั่นฟู่เฉินหวน

หลังจบประโยคนี้ ฟู่จิ่งหานตกใจและมองไปทางนางอย่างตะลึง

“ช่วยข้า? เจ้ามีวิธีรึ?“

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “หม่อมฉันได้ยินว่าดวงตาบนเสาหงส์เพลิงตกลงมา ฝ่าบาทสามารถพาหม่อมฉันไปตรวจดูได้หรือไม่เพคะ?”

“การร่วงหล่นของดวงตาหงส์เพลิงอาจมีบางคนตั้งใจกระทำ มิใช่ทัณฑ์สวรรค์ แค่เพียงยืนยันได้ว่ามีคนกระทำ ก็สามารถปล่อยตัวท่านอ๋องออกมาได้แล้วมิใช่หรือเพคะ?”