บทที่ 398

ลั่วชิงยวนตั้งอกตั้งใจฟัง

ลั่วหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาว่า “ตระกูลลั่วของพวกเราล่วงเกินผู้ใดสักคนเข้าแล้ว!”

“เรื่องทั้งหมดนี้มีสาเหตุมาจากเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น!”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนนี้เข้า นางก็ถึงกับตัวสั่นสะท้าน "พวกเราไปล่วงเกินผู้ใดเข้าหรือเจ้าคะ?"

ลั่วหรงส่ายหน้าแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ความนึกคิดของนางย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน จากนั้นก็ค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า “เมื่อสามปีก่อน มีคนพานักพรตเต๋ารูปหนึ่งมาเยือนถึงหน้าประตูแล้วบอกว่าหลุมฝังศพของมารดาข้าตั้งอยู่ในจุดบอดของฮวงจุ้ย เรียกได้ว่าอาจจะส่งผลต่อชะตาของตระกูลลั่วของพวกเราทั้งตระกูลก็ว่าได้”

“พวกเขาเกลี้ยให้พวกเราย้ายหลุมฝังศพแล้วขายที่ดินให้”

“บิดากับข้าไม่เชื่อเรื่องนี้ ดังนั้นพวกเราจึงไม่ยอมตอบตกลง ต่อมาก็เกิดเรื่องขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าและมีคนคิดจะซื้อที่ดินของพวกเรา”

“พวกเขาถึงขั้นบอกว่าจะช่วยพวกเราย้ายหลุมศพไปยังสถานที่ที่มีฮวงจุ้ยดี ๆ อีกด้วย”

“ข้ารู้สึกว่าผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้เป็นคนเดียวกัน ข้ามิรู้ว่าพวกเขามีเจตนาอันใดกันถึงอยากได้ที่ดินจนถึงขั้นยอมขุดหลุมฝังศพมารดาของข้า”

“ข้าย่อมปฏิเสธอยู่แล้ว!”

“จากนั้นนักพรตเต๋าก็กลับมาอีกครั้งแล้วบอกว่า ภายในสามปี ตระกูลของพวกเราจะมีเรื่องทุกข์ร้อนและคนในตระกูลจะต้องแดดิ้น!”

“บัดนี้ถ้าคำนวณดูแล้ว ก็สามปีแล้วจริง ๆ”

หลังจากลั่วชิงยวนได้ฟัง นางก็ขมวดคิ้วทันที “มีเรื่องเช่นนั้นด้วยหรือเจ้าคะ? ท่านอา ไยก่อนหน้านี้ท่านถึงมิบอกข้าเล่า!”

ลั่วหรงถอนหายใจ “เรื่องที่เกิดขึ้นในงานฉลองวันเกิดของท่านปู่เจ้าเมื่อคราวก่อน ทำให้ข้าตระหนักได้ว่ามีผู้ใดสักคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนั้น”

“วันนั้นยามที่อยู่ในห้องตำรา ข้ามิอยากเล่าให้เจ้าฟัง ที่จริงเป็นเพราะมันเกี่ยวพันถึงการก่อกบฏในวังหลวง”

“ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คิดจะใช้ข่าวลือเรื่องอภินิหารพวกนี้มาทำร้ายฟู่เฉินหวน! ดังนั้นพวกเขาย่อมไม่ละเว้นจวนมหาราชครูเช่นกัน”

จากนั้นลั่วหรงก็เล่าเรื่องการก่อกบฏในวังหลวงให้ฟังอีกครั้ง

ลั่วชิงยวนได้ทราบเรื่องวุ่นวายในวังหลวงตั้งแต่เมื่อครั้งที่ฟู่เฉินหวนเมามาย ทว่ากลับไม่ครบถ้วนสมบูรณ์เท่ากับสิ่งที่ท่านป้าลั่วหรงเล่าให้ฟังในคราวนี้

นางมั่นใจว่ายิ่งว่ามีผู้ใดสักคนวางแผนเพื่อสังหารองค์ชายและสนมทั้งหลาย หมายโยนความผิดให้แก่พระชายาหลีผู้เป็นพระมารดาของฟู่เฉินหวน

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “เช่นนั้นท่านอาทราบหรือไม่ว่าเป็นผู้ใดเจ้าคะ?”