บทที่ 41

คืนก่อนหน้านั้น เขาได้ถามหมอเทวดากู้โดยเฉพาะว่า มีการวินิจฉัยผิดพลาดหรือไม่ หมอเทวดากู้ยืนกรานว่า ลั่วชิงยวนไม่รอด บอกว่าแม้ว่านางจะผ่านไปได้ ผ่านช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด แต่อวัยวะ​ภายในได้รับความเสียหายแล้ว มีชีวิตได้เพียงสองวันเท่านั้น

ตอนนี้ ก็เกินสองวันมาแล้ว

​

แต่ลั่วชิงยวนยังมีชีวิตอยู่

ลั่วชิงยวนนั่งเก้าอี้ตรงข้ามฟู่เฉินหวน มองดูเขาอย่างลึกซึ้ง “คืนนั้นที่สุสาน ท่านส่งคนมาสะกดรอยตามหม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ?”

หากผู้นั้นไม่ใช่ลั่วไห่ผิงส่งไป เช่นนั้นก็เป็นฟู่เฉินหวน

ฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ มีแววตาประหลาดใจอย่างชัดเจน หรี่ตาลงเล็กน้อย มองลั่วชิงยวนอย่างลึกซึ้ง ตัวของนางอ้วน ไม่มีทักษะอันแข็งแกร่งปราดเปรียว ไม่มีวรยุทธเลย เหตุใดจึงพบว่าเซียวชูสะกดรอยตามอยู่?

ต้องรู้ว่าวรยุทธของเซียวชูนั้นถือมือหนึ่งในตำหนักอ๋องแล้ว นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาถูกคนที่สะกดรอยตามจับได้

ลั่วชิงยวนมีความสามารถเช่นนี้เลยรึ?

“หม่อมฉันรู้ว่าท่านทรงเกลียดข้า สุดท้ายแล้วหม่อมฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านไม่สามารถสมรสกับหญิงที่ท่านรักได้ ท่านจะทรงเกลียดหม่อมฉันก็เป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่หม่อมฉันต้องทนทุกข์ทรมานมา ก็เพียงพอที่จะชดใช้ทุกอย่างแล้ว หม่อมฉันหวังว่าควรหยุดไว้แค่นี้”

นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และยังตกใจเล็กน้อย

นี่ทำให้ฟู่เฉินหวนตกใจมากยิ่งขึ้น เขายกคิ้วขึ้น “หยุดไว้แค่นี้?”

นางมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่า หยุดไว้แค่นี้ ผู้ที่กระทำผิดคือนาง นางมาขอให้เขาหยุดไว้แค่นี้? ไร้สาระสิ้นดี

“หม่อมฉันคงไม่มาคุยกับท่านหากไม่มีเบี้ยต่อรอง" ลั่วชิงยวนท่าทีสงบและพูดอย่างเย็นชาว่า “ท่านคิดว่าเกิดพายุฝนฟ้าคะนองก็จะจบลงแล้วเหรอ? หม่อมฉันบอกท่านได้อย่างมีความรับผิดชอบ ในตำหนักอ๋องของท่าน ยังมีอาคมชุมนุมปีศาจอยู่”

“ทั่วทั้งตำหนักนี้เต็มไปด้วยสิ่งที่ส่งผลต่อฮวงจุ้ย ซึ่งจะส่งผลต่อร่างกาย และโชคลาภของท่านไปอีกนาน ทุกวันนานไปท่านจะค่อย ๆ ทรงเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนเแปลงอย่างช้า ๆ แม้นว่ามันอาจจะไม่ชัดเจนก็ตาม”

ในขณะนี้สายตาของนางลึกซึ้งเป็นพิเศษ น้ำเสียงก็ยากเกินหยั่งถึง ในขณะนั้นฟู่เฉินหวนรู้สึกเหมือนนางเปลี่ยนเป็นอีกคน ความรู้สึกนั้นทำให้เขารู้สึกอันตรายมาก ราวกับคืนนั้นที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง