บทที่ 436

นางอุ้มจือเฉามาถึงถนนหน้าประตูใหญ่ตำหนัก คุกเข่าลงหน้าตำหนักอ๋อง

“พระชายา…” แม่นมเติ่งมองท่าทีของลั่วชิงยวนอย่างมิเข้าใจ

“มิต้องสนใจข้า”

ลั่วชิงยวนวางจือเฉานอนลงกับพื้น จือเฉาตื่นขึ้น “พระชายา”

“หลับตาแกล้งตาย ข้ามิเรียกเจ้ามิต้องตื่น” ลั่วชิงยวนกดเสียงต่ำเอ่ยพูด

จือเฉาพยักหน้า และหลับตาลงอย่างเชื่อฟัง

บัดนี้เป็นเวลาใกล้พลบค่ำ ผู้คนขวักไขว่มิมากนัก แต่ลั่วชิงยวนที่คุกเข่าอยู่หน้าตำหนักนั้น กลับสะดุดตามากเป็นพิเศษ

ผู้คนที่อยากรู้จะหยุดลงมองพักหนึ่ง

ราตรีมาเยือน ผู้คนที่หน้าประตูตำหนักกลับมากขึ้น

พวกเขาซุบซิบกันเสียงเบา “ผู้นั้นคือพระชายามิใช่หรือ? เหตุใดจึงคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักเล่า?”

“ไม่รู้สิ หรือนางถูกทำโทษ”

ทุกคนต่างสงสัยเป็นอย่างมาก สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

และการกระทำนี้ของลั่วชิงยวนก็ถูกคนใช้รายงานให้กับฟู่เฉินหวน ฟู่เฉินหวนได้ยินก็รู้สึกตะลึงยิ่ง

“นางคิดเล่นกระไรอีกกันแน่?”

มองดูลั่วเยวี่ยอิงที่ยังคงสลบมิได้สติอยู่บนเตียง และฟังหมอกู้ที่บอกสถานการณ์ของนางมิดีนัก สีหน้าของฟู่เฉินหวนย่ำแย่เป็นอย่างมาก

และรู้สึกโมโหการกระทำของลั่วชิงยวนเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนที่อยู่หน้าประตูเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงเอ่ยตะโกน “ท่านน้องเยวี่ยอิง! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ!”

“แม้ครานั้นเจ้าเป็นคนสั่งให้ข้าแต่งงานแทน แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะข้าเองยอมทำทุกวิถีทางเพราะความรัก จนทำเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นไป!”

“แต่ข้าแต่งกับท่านอ๋องแล้ว วอนให้ท่านน้องเยวี่ยอิงโปรดออมมือ!”

“ท่านน้องโกรธเคืองสิ่งใดก็มาลงที่ข้า ข้ายอมให้เจ้าทำโทษทุกอย่าง! ข้าจักคุกเข่าที่นี่สามวัน เพื่อขจัดโทสะในใจของท่านน้อง!”

“ขอแค่หลังวันนี้เป็นต้นไป ท่านน้องอย่าได้ระบายด้วยคนรอบตัวข้าอีก!”

เสียงของนางกังวาน น้ำเสียงจริงใจเป็นอย่างมาก

ชาวบ้านที่มุงดูต่างได้ยิน และได้ยินอย่างชัดเจน!

ชาวบ้านตะลึง

“หา? พระชายาใช้ชีวิตเช่นนี้ในตำหนักหรือ? ถูกน้องของตน…”