บทที่ 441

ด้านข้างมีเสียงของลิ่นฝูเสวี่ยส่งมา “แน่นอนว่าต้องเป็นชื่อของข้าสิ ท่านเซียนน้อย!”

ลั่วชิงยวนไตร่ตรองครู่หนึ่งและเอ่ย “ฝูเสวี่ย”

ได้ยินดังนี้ แม่เล้าปี้พรึมพรำกับตนเอง “ฝูเสวี่ย ช่างไพเราะเสียจริง!”

แม้จะคุ้นหูไปนิด แต่แม่เล้าปี้คิดมิออกในคราแรก

“แม่นางฝูเสวี่ยเปลี่ยนอาภรณ์ไปก่อน ข้าจักไปแจ้งด้านนอก ให้เจ้าขึ้นเวทีแสดงหลังครึ่งชั่วยามผ่านไป ดีหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ได้”

“ท่านเซียนน้อย ไฉนท่านตัดแซ่ของข้าทิ้งเล่า!” ลิ่นฝูเสวี่ยมิพอใจ

แม่เล้าปี้ออกจากห้องไปแล้วลั่วชิงยวนจึงเอ่ยปาก “นามลิ่นฝูเสวี่ยนั้นโอ่อ่าเกินไป ข้ามิอยากให้ถูกผู้อื่นคิดว่าถูกผีเข้าสิง”

ลิ่นฝูเสวี่ยได้ยินก็พลันหัวเราะขึ้นอย่างได้ใจ “เช่นนั้นก็ถูก นามของข้านั้นโอ่อ่าจริง ๆ แล”

“สมัยนั้น ทั้งเมืองหลวงมีผู้ใดบ้างที่มิรู้นามขานข้า”

“เพียงแต่ เรื่องถูกผีเข้าสิง ผ่านไปพักหนึ่งอย่างไรก็ต้องมีคนสงสัยแน่!”

“เพราะใต้หล้านี้ นอกจากข้าลิ่นฝูเสวี่ยแล้ว ยังมีผู้ใดที่ร่ายรำได้งามชดช้อยเท่าข้าได้เป็นคนที่สองอีกหรือ?”

ลั่วชิงยวนเอ่ยปากอย่างอดไม่ได้ “ถ่อมตัวหน่อยเถอะ”

“ชุดนี้! ชุดสีขาวนี้งามนัก!” น้ำเสียงของลิ่นฝูเสวี่ยตื่นเต้น

ลั่วชิงยวนจึงเปลี่ยนชุดนี้ ตามปรารถนาของนาง

จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตูส่งมา

ซิ่งอวี่เปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง “แม่หญิง น้ำชาเจ้าค่ะ”

“วางไว้บนโต๊ะเถิด”

ซิงอวี่พยักหน้า เมื่อวางลงนางยังคงลังเล อยากเอ่ยพูดบางอย่าง

“มีเรื่องใดอีกหรือ?” ลั่วชิงยวนมองนางอย่างประหลาด

ซิ่งอวี่มองชาเหยือกนี้พร้อมกล่าว “ได้ยินว่าอีกเดี๋ยวแม่นางจักขึ้นแสดง ก่อนขึ้นแสดงหากมิได้คอแห้งมาก ก็ดื่มน้ำน้อย ๆ ดีกว่าเจ้าค่ะ”