บทที่ 494

ลั่วชิงยวนรู้สึกประหลาดใจแล้วถามว่า “เขาตายได้อย่างไรกัน?”

“เขาถูกน้ำตาเทียนลวกทั้งเป็นน่ะสิ!” ซ่งเชียนฉู่โน้มตัวมากระซิบข้างหู

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็ตกตะลึง

“ว่ากระไรนะ?”

ซ่งเชียนฉู่กล่าวว่า “ข้ามิเอาเรื่องเช่นนี้มาโกหกท่านหรอก ท่านคงได้ยินเรื่องนั้นตามท้องถนนได้มิยากเลย เรื่องมันยาวทีเดียว”

“คนแซ่สวี่เองก็ตายเหมือนกัน มิหนำซ้ำมือทั้งสองข้างก็โดนตัด ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก!”

ลั่วชิงยวนตกตะลึงขึ้นมาทันที

แซ่สวี่หรือ? หรือว่าจะเป็นนายกองสวี่?

“ประเด็นสำคัญก็คือท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการบอกต่อหน้าคนแซ่สวี่ว่า กล้าแตะต้องสตรีของข้า นี่ก็คือผลที่ตามมา ต่างหากเล่า”

“ยามนี้ข่าวแพร่สะพัดไปเกือบทั้งเมืองหลวงแล้วว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการหลงรักนางรำแห่งหอนางโลมนางหนึ่ง!”

“ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ”

ซ่งเชียนฉู่ทอดถอนใจกับตนเอง

จิตใจของลั่วชิงยวนบังเกิดความปั่นป่วน ทว่าก็คงอยู่เพียงชั่วขณะก่อนที่นางจะสงบนิ่งอีกครั้ง

สิ่งสุดท้ายที่นางควรจะเชื่อให้น้อยที่สุดก็คือ วาจาของฟู่เฉินหวน

บางทีอาจเป็นเพราะหน้าฉากที่เขาแสดงต่อหน้าผู้อื่น หรืออาจจะมีเหตุผลหรือแรงจูงใจอื่นใด

เขาเป็นผู้ที่มิเคยกระทำสิ่งใดที่ไม่ก่อประโยชน์กับตนเอง

หลังจากเปลี่ยนยาเสร็จก็เย็นย่ำแล้ว หลังจากทานอาหารมื้อเย็น นางก็ไปที่หอฝูเสวี่ยอีกครั้ง

เมื่อแม่เล้าเฉินเห็นนางมาถึง อีกฝ่ายก็รู้สึกเป็นห่วงยิ่งนัก “แม่นางสุขภาพเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? วันนี้ท่านมิได้รับบาดเจ็บในหอเจาเซียงใช่หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนยิ้มพลางเดินเข้าไปข้างใน “ข่าวแพร่สะพัดเร็วยิ่งนัก เจ้าเองก็รู้แล้ว”

“วันนี้เกิดความวุ่นวายในหอเจาเซียงใหญ่โตถึงเพียงนั้น ข้าจักมิทราบได้อย่างไรกัน? แม่นางเจ้าคะ ท่านช่างน่าทึ่งจริง ๆ ยามนี้ชื่อเสียงเรียงนามขอแม่นางฝูเสวี่ยต่างเป็นที่รู้จักของทุกคนในหอนางโลมแห่งเมืองหลวงแล้ว”

ขณะที่ลั่วชิงยวนเดินขึ้นชั้นบน แม่เล้าเฉินก็รั้งนางเอาไว้พลางกล่าวว่า “องค์ชายเจ็ดเสด็จมาและอยากจะพบท่าน แม่นางเจ้าคะ ท่านอยากจะพบเขาหรือไม่?”

“พาข้าไปทีเถิด”

แม่เล้าเฉินพานางไปยังห้องส่วนตัวที่ซ่อนอยู่บนชั้นสอง ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นสุราคละคลุ้ง แม่นางทั้งหลายกำลังบรรเลงฉินและร่ายรำ ส่วนฟู่จิ่งหลีกำลังนั่งสบายอยู่บนเก้าอี้

เมื่อเห็นนางกำลังเดินเข้ามา ฟู่จิ่งหลีก็โบกมือแล้วสั่งให้แม่นางทั้งหลายออกไปก่อน