บทที่ 506

แต่ทว่า มีอีกร่างหนึ่งกระโดดขึ้นไปก่อน

เขาจับลูกธนูด้วยมือเปล่า

ลั่วชิงยวนรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าฝูจ้าวเป็นผู้ที่คว้าลูกธนูได้

เขาเป็นบุตรชายของเจ้ากรมกลาโหม ย่อมเก่งด้านการยิงธนู ตั้งแต่เด็ก เขาฝึกการสกัดกั้นลูกธนูด้วยมือเปล่าและยิงธนูมากว่าหลายร้อยครั้ง

การแสดงนี้ถูกออกแบบมาเพื่อฝูจ้าวโดยเฉพาะ

เกิดความโกลาหลอันน่าตกใจไปทั่ว

“พลังของลูกศรนี้ไม่ธรรมดาเลย คุณชายท่านนี้กล้าหาญนัก!”

“เขาเก่งมาก!”

เมื่อได้ยินเสียงอุทานของผู้คนรอบตัว ฝูจ้าวก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ถือลูกศรไว้ในมือข้างหนึ่ง แล้วเดินไปหาลั่วชิงยวน

“แม่นางฝูเสวี่ย” ฝูจ้าวยิ้มอย่างสุขุมแล้วยื่นลูกธนูไปข้างหน้า

ลั่วชิงยวนมองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง ก่อนจะค่อย ๆ หยิบลูกธนูที่เขามอบให้มาไว้ในมือ

“แม่นาง เช่นนี้ท่านเรียกว่าจับลูกธนูได้หรือไม่?” ฝูจ้าวถาม

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ หันกลับไปคว้าผ้าไหมผืนยาว กระโดดขึ้นไปที่ระเบียงทางเดินบนชั้นสอง

รูปร่างที่สง่างามราวกับเทพธิดา มิอาจทำให้ฝูจ้าวละสายตาได้เลย

แววตาว่างเปล่าของเขาจ้องมองเป็นเวลานาน

ในเวลานี้ แม่เล้าเฉินก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอแสดงความยินดีกับคุณชายท่านนี้ แม่นางฝูเสวี่ยกำลังรอท่านอยู่ที่เรือนเมฆา”

จากนั้นฝูจ้าวก็กลับมามีสติอีกครั้ง เขายิ้มก่อนที่จะปัดแขนทั้งสองข้างและเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง

ในเวลานี้ หมัดของฟู่เฉินหวนกำแน่น ความโกรธในใจของเขาก็ทะยานสูงขึ้น

เมื่อครู่พวกเขาทั้งสองสบสายตากันอย่างนั้นหรือ?

ลั่วชิงยวนกล้าดีอย่างไร ถึงได้กล้าล่อลวงบุรุษต่อหน้าต่อตาเขาเช่นนี้?

ไร้ยางอาย!

ลมปราณและความดันเลือดของฟู่เฉินหวนวิ่งขึ้นไปบนศีรษะของเขาแล้ว เขากำลังจะเสียสติ

“พี่สาม ไฉนท่านถึงลังเลเล่า? ท่านเร็วกว่าเขามากมิใช่หรือ? ดูสิ โอกาสดี ๆ เช่นนี้ตกไปอยู่ในมือของฝูจ้าวผู้นั้นแล้ว”

ฟู่จิ่งหลีอดมิได้ที่จะบ่นและดื่มสุราสักจอกด้วยความหงุดหงิด

ฟู่เฉินหวนเกือบจะพุ่งตัวขึ้นไปที่ชั้นสองเสียเดี๋ยวนั้น แต่จู่ ๆ เขาก็ชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที