บทที่ 512

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้า นางก็ตื่นเต็มตาทันที “หายไปรึ?”

“หายไปแล้วเจ้าค่ะ!” แม่เล้าเฉินร้อนใจสุดขีด

“ทำไมถึงหายไปได้เล่า? เมื่อคืนมีหัวขโมยรึ?” ลั่วชิงยวนเอ่ยถาม

แม่เล้าเฉินผงกศีรษะ “ใช่เจ้าค่ะ แล้วเขาหนีก็ไปได้ พวกเรายังจับตัวเขาไม่ได้เลย โชคดีที่ในที่สุดท่านก็ฟื้นสักที! ขอเพียงท่านมิเป็นอันใดก็พอ!”

เมื่อนางพูดจบ

อวิ๋นถังรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีร้อนใจ “เกิดเรื่องแล้ว! ท่านอาฉินจากหอเจาเซียงมาเจ้าค่ะ”

“นางมาก็แล้วไปสิ ไยเจ้าต้องตื่นตระหนกด้วยเล่า?” ลั่วชิงยวนสวมรองเท้าด้วยท่าทีไม่รีบร้อน

“แม่นาง ได้โปรดออกไปดูเองเถิดเจ้าค่ะ!” อวิ๋นถังหน้าตาเคร่งเครียด

……

แขกเหรื่อในหอต่างถูกต้อนออกไปจนหมด ข้างหลังท่านอาฉินคือหลีเถาและบรรดาแม่นางจากหอเจาเซียง ตลอดจนผู้ที่บุกเข้ามาในหอฝูเสวี่ยเมื่อสองสามวันก่อน

"หอนางโลมใหญ่โตอย่างหอเจาเซียงทำตัวเป็นอันธพาลเช่นนั้นได้เยี่ยงกัน? หากพวกเจ้ามิยอมไป เช่นนั้นก็อย่าโทษที่ข้าใช้กำลังก็แล้วกัน!"

ซิ่งอวี่ด่าทออีกฝ่ายอย่างรุนแรง

หลีเถาเดินเข้ามาสองก้าวแล้วยกมือขึ้นตบหน้านางอย่างแรง

เพียะ—

พลังตบรุนแรงจนทำเอาซิ่งอวี่เกือบล้มลงกับพื้น

ซิ่งอวี่ยกมือขึ้นกุมมแก้มแล้วเงยหน้าขึ้น โลหิตไหลซึมจากมุมปากของนาง

“บ่าวทรยศอย่างเจ้ากล้าดีเยี่ยงไรมาเห่าหอนต่อหน้าท่านอาฉิน? เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเป็นผู้ใดกัน!” หลีเถาแค่นเสียงเย็นชาอันเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์

ซิ่งอวี่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแค้นเคืองแล้วยกมือขึ้นหมายจะตอบโต้

คาดไม่ถึงเลยว่าซิ่งอวี่จะคว้ามือนางเอาไว้แล้วกระชากผมของนางอย่างแรง จากนั้นก็กดนางลงบนโต๊ะแล้วตบนางแรง ๆ ไปสองฉาด

“นางแพศยา! บังอาจแปรพักตร์มาอยู่กับหอฝูเสวี่ย เจ้าคิดว่าข้าสั่งสอนเจ้ามิได้รึ? ยามนี้หอฝูเสวี่ยเป็นของท่านอาฉินอีกครั้งแล้ว เจ้ายังคงต้องเป็นบ่าวรับใช้ของข้าอยู่ดี!”

“คุกเข่าโขกหัวคำนับให้ข้าสองครั้ง แล้วข้าจักไว้ชีวิตเจ้า!”

“มิฉะนั้นข้าจักจับเจ้าเปลื้องอาภรณ์ต่อหน้าผู้คนแล้วมอบเจ้าเป็นรางวัลให้ขอทานซะ!”

ใบหน้าของซิ่งอวี่เต็มไปด้วยรอยแดงและคราบโลหิต แลดูน่าสังเวชอย่างถึงที่สุด

ผู้คนโดยรอบมิอาจทนดูได้ ทว่าก็หามีผู้ใดกล้าที่จะก้าวเดินออกมาข้างหน้า

นายหญิงแห่งหอเจาเซียงผู้นี้ถือโฉนดที่ดินแล้วบอกว่าหอฝูเสวี่ยเป็นของตนแล้ว

หากอีกฝ่ายเป็นนายหญิงคนใหม่ของพวกตนขึ้นมาจริง ๆ พวกนางจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไรกัน?

ซิ่งอวี่จ้องมองหลีเถาพร้อมดวงตาแดงก่ำ “ฝันไปเถอะ!”