บทที่ 527

“ไม่ ข้ามิได้เป็นผู้ทำร้ายเจ้า ข้าเองก็ถูกผู้อื่นข่มขู่!”

“เจ้าไปหาฝูว่านเจิง เขาเป็นคนซื้อข้า ให้ข้าวางยาในเตาเครื่องหอมของหอสมุทรมรกต!”

“รถม้าทั้งหมดก็เป็นฝีมือของเขาหมดเลย”

“เจ้าไปหาต้นเหตุเรื่องสิ!”

อาฉินขอร้องอ้อนวอน สั่นคลอนไม่หยุดเพราะความกลัว

ลั่วชิงยวนตะลึง ฝูว่านเจิง?

พ่อของฟูจ้าว ท่านเจ้ากรมกลาโหม

ลั่วชิงยวนหัวเราะเย็น “ตำแหน่งฝูว่านเจิงใหญ่เช่นนั้น ข้าเคยไปหาเรื่องเขาเมื่อใดกัน? เหตุใดเขาต้องทำหอสมุทรมรกตถึงตายด้วย?”

“กลัวคนในหอสมุทรมรกตตาย ของทุกอย่างในนั้นถูกฝูเจิงเอาไปหมด”

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย “หมายความว่า เขาได้ของที่เขาต้องการแล้วงั้นรึ?”

อาฉินพยักหน้า และตอบเสียงสั่น “ใช่”

ลั่วชิงยวนรู้สึกตะลึงในใจ สรุปว่าเพื่อของอะไรกัน จึงได้วางแผนสังหารชีวิตตั้งมากมายเช่นนั้นในหอสมุทรมรกต

บัดนี้เอง ลั่วชิงยวนได้ยินเสียงฝีเท้า

แม้ฉินเฟิงจะมีวรยุทธ แต่เขาโดนบทลงโทษจนบาดเจ็บหนัก ขาของเขาไม่สะดวก เสียงนั้นเข้าหูของลั่วชิงยวนอย่างชัดเจน

นางมองอาฉินที่เสียสติไปแล้ว จึงรีบเอ่ยปากทันที “เจ้าสารภาพได้ชัดเจนเช่นนี้แล้ว เหตุใดมิสารภาพให้ชัดเจนกว่านี้อีกเล่า”

“เรื่องระหว่างเจ้าและฉินเฟิง ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

อาฉินตะลึง นางกำมือไว้แน่น โขกหัวคำนับอย่างแรง “แม่นาง! ข้ามิได้ตั้งใจ!”

“เมื่อนั้นเขามาหาแม่นางในหอสมุทรมรกต เห็นข้าสวมใส่ชุดที่แม่นางใส่วันนั้น จึงเข้าใจผิดว่าข้าเป็นท่าน คนจน ๆ อย่างเขาข้าจักปล่อยให้มันเข้าใกล้แม่นางได้อย่างไร ดังนั้นข้าจึงมิได้อธิบายกับเขา”

“ข้ามิได้ตั้งใจใช้ตัวตนของแม่นางหลอกลวง! แต่เป็นเขาเองที่เข้าใจผิด!”

ได้ยินตรงนี้ ลั่วชิงยวนจึงเข้าใจที่มาที่ไป