บทที่ 553

ใต้เท้าเหอตอบว่า “ยืนยันตัวตนของพวกเขาได้มิต้องกังวลไปหรอก แต่ก็ยังคงต้องแกะรอยทุกคนที่มาในวันนี้”

ลั่วชิงยวนพยักหน้าและกำลังจะออกไป จู่ ๆ ก็พลันนึกถึงผู้ใดสักคนขึ้นมาได้

“จริงด้วยสิ ท่านลองตรวจสอบหลิวซิงเหอเจ้าของสวนเซียงอู๋ดูสิเจ้าคะ คนผู้นี้มีบางอย่างมิชอบมาพากล!”

“แต่หาอย่าได้กระโตกกระตากไป”

ใต้เท้าเหอดวงตาเป็นประกาย “เข้าใจแล้ว”

ลั่วชิงยวนออกจากคุกแล้วลอบออกทางประตูหลังของจวนใต้เท้าเหอ

ค่ำมืดดึกดื่นและถนนก็เงียบสงัดยิ่ง ลั่วชิงยวนลอบเข้าไปในจวนมหาราชครู

นับตั้งแต่ท่านมหาราชครูจากไป จวนมหาราชครูก็ร้างไร้ผู้คน ประตูปิดสนิทและบ่าวเฝ้าประตูก็ไปพักผ่อนกันหมดแล้ว

ลั่วชิงยวนมาถึงเรือนชั้นในโดยไร้ซึ่งอุปสรรค

เมื่อเห็นนอกห้องยังจุดโคมอยู่ นางจึงลอบเข้ามาใกล้ ๆ

เสียงร้องไห้ของลั่วอวิ๋นสี่ดังขึ้นมาจากในห้อง “ท่านแม่! ตอนนั้นท่านลงโทษข้าเพราะลั่วชิงยวนก็แล้วไปเถอะ ทว่ายามนี้เพียงเพราะสตรีจากหอนางโลม ไฉนท่านต้องช่วยนางด้วยเล่า?”

“ข้ามิได้ทำอันใดผิด! ในสายตาของท่าน ข้ายังสู้นางคณิกาคนหนึ่งมิได้เชียวหรือ? ไยท่านจึงคิดว่าข้าเจตนาทำร้ายนางเล่า?”

“ข้าเป็นบุตรีของท่านนะ ในใจของท่านเห็นข้าเป็นตัวอันใดกัน!”

เห็นได้ชัดถึงความคับข้องใจของลั่วอวิ๋นสี่

ลั่วหรงเองก็โกรธจัดเช่นกัน “ข้ามิสนใจหรอกว่านางเป็นนางคณิกาหรือไม่ สิ่งที่ข้าสนใจคือความปลอดภัยของเจ้าต่างหาก!”

“ท่านปู่ของเจ้าจากไปแล้ว มิหนำซ้ำพี่สาวของเจ้าเองก็ไปจากเมืองหลวง เกิดเรื่องขึ้นมากมายถึงเพียงนั้น เจ้ามิเข้าใจอันใดบ้างเลยรึ?”

“ไฉนเจ้ายังเอาตัวเข้าไปพัวพันกับจวนอัครเสนาบดีอีกเล่า! ข้าเคยบอกให้เจ้าอย่าได้ข้องแวะกับลั่วเยวี่ยอิง เจ้าเคยฟังคำของข้าบ้างหรือไม่!”

“เจ้าต้องทำให้ข้าโมโหตายให้ได้หรือไร?”

วันนี้ลั่วอวิ๋นสี่เกือบต้องตายอยู่ในสวนเซียงอู๋ เมื่อลั่วหรงล่วงรู้เข้าก็หวุดหวิดจะสิ้นลมหายใจ

เรื่องอันใดที่เกี่ยวพันกับลั่วเยวี่ยอิงย่อมมิใช่เรื่องดีเป็นแน่!

ลั่วหรงเป็นทุกข์จนรู้สึกส้นไร้เรี่ยวแรง นางรู้ว่าตนเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว แต่นางก็มิทราบว่าจะทำให้ลั่วอวิ๋นสี่มีสติได้อย่างไร

ขืนนางจากไปอีกคน ผู้ใดจะคอยปกป้องลั่วอวิ๋นสี่!