บทที่ 595

“ท่านจะเพิกเฉยต่อกฎหมายบ้านเมืองแล้วบุกเข้าไปในจวนขุนนางโดยไร้เหตุอันสมควรได้เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”

พ่อบ้านกำลังนำผู้คนไปล้อมฟู่เฉินหวนที่บุกเข้ามายังในจวน

“คนของข้าถูกควบคุมตัวอยู่ในจวนของนายเจ้า ข้ามาเพื่อพานางกลับไป” น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนแข็งกร้าว

“แต่ที่นี่คือตระกูลฝู! หากท่านอ๋องต้องการเข้ามาก็ควรมีเทียบเชิญ ท่านจะบุกเข้ามาได้เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ? นอกจากนี้จวนของใต้เท้าฝูก็ไม่ได้กักขังผู้ใดไว้ทั้งนั้น!” ท่าทางของพ่อบ้านเต็มไปด้วยความแข็งกระด้าง

“หากข้ายังคงต้องการจะเข้าไปข้างใน? แล้วจะเป็นเช่นไร?” ดวงตาของฟู่เฉินหวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“หากท่านยังกล้าบุกรุกเข้ามาอีก อย่าได้โทษกระหม่อมที่ไร้ความปรานี!” พ่อบ้านตำหนิอย่างดุดันแล้วออกคำสั่ง

“จัดการท่านอ๋องเสีย!”

เซียวชูซึ่งได้ติดตามฟู่เฉินหวนมาก็รีบลงมือทันที เขาเข้าต่อสู้กับผู้คุมกันของตระกูลฝู

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือดและยืดเยื้อ ทั้งฟู่เฉินหวนและเซียวชูก็สามารถบุกเข้าไปในจวนตระกูลฝูได้สำเร็จ

ฟู่เฉินหวนและคนของเขาตรวจค้นเกือบทุกห้องในจวน

ถึงแม้จะใช้เวลาค้นหาอย่างยาวนาน ทว่ากลับไม่พบลั่วชิงยวน ฟู่เฉินหวนเริ่มกังวลใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

หากไม่ใช่เพราะลั่วอวิ๋นสี่บอกเขาว่าลั่วชิงยวนเข้ามาในจวนตระกูลฝู เพราะนางยังต้องการค้นหาความจริง เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลั่วชิงยวนจะกล้าหาญถึงเพียงนี้

เพียงเวลานี้เท่านั้นที่เขาตระหนักได้ว่า ตลอดมาที่ลั่วชิงยวนเข้าหาฝูจ้าวเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับหอสมุทรมรกตรวมถึงนักฆ่าของสำนักเทียนอิงด้วย!

เขากังวลใจมากจนโทษตัวเองมาตลอดทาง และไม่มีเวลานำกำลังคนมาเพิ่ม เขาจึงรีบไปพร้อมกับเซียวชู

หลังจากเสียเวลาไปมากแล้ว เขาก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดอะไรกับลั่วชิงยวน!

……

ในห้องตำรา ลั่วชิงยวนเอนกายพิงชั้นหนังสืออย่างอ่อนแรง นางตั้งใจจะฉีกผ้าเพื่อพันบาดแผลไว้

แต่ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สังเกตเห็นสัญลักษณ์บางอย่างในดวงแก้วที่อยู่บนพื้น

เจ้าแห่งนรกถูกลิ่นฝูเสวี่ยพรากไปแล้ว สัญลักษณ์ที่อยู่ในลูกแก้วนั้นคืออะไร?

นางหยิบลูกแก้วขึ้นมาพลิกดู ร่างของชายผิวดำคนหนึ่งก็ลอยออกมา เขาจ้องมองนางด้วยความสับสนและไม่ได้ดิ้นรนหรือเคลื่อนไหวแต่อย่างใด

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว นี่เป็นหนึ่งในวิญญาณบนร่างของนักฆ่า

ระหว่างที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่ ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันที่มุมห้องนั้นก็ทำให้คิ้วของนางเลิกขึ้น

นักฆ่าที่ล้มลงกับพื้นพยายามลุกขึ้นมาอีก เขาไม่ลืมที่จะคว้ากริชที่อยู่ในมือนั้นขึ้นมาด้วย