บทที่ 635

“ข้าก็เลยคิดว่าแม่ของเขาก็ไม่ใช่คนเลวเหมือนกัน”

ลั่วชิงยวนปวดศีรษะหนักมากเมื่อนางได้ยินคำพูดอันตรายของฟู่จิ่งหลี “กษัตริย์ผู้ปราดเปรื่องอะไรกันเล่า ท่านกล้าพูดคำพวกนี้ได้เช่นไร?”

หากมีใครได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาจะคิดทันทีว่าฟู่เฉินหวนมีใจก่อกบฏ

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ เขาดีกว่าคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรตอนนี้เสียอีก หากมิใช่เพราะพี่สามเป็นคนสนับสนุนทุกครั้ง เขาคงกลายเป็นหุ่นเชิดในมือของมารดาของเขาไปนานแล้ว”

เมื่อพูดถึงไทเฮา ลั่วชิงยวนก็นึกถึงสิ่งที่นางพบในห้องของหลิวไท่เฟยในวันนี้ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จนในที่สุดนางก็ตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้กับฟู่จิ่งหลีฟัง

หลังจากฟังจบแล้ว ใบหน้าของฟู่จิ่งหลีก็เปลี่ยนไปอย่างมาก จอกสุราที่เขาถืออยู่ในมือไว้นั้นก็หกลงมา

“แก้ได้จริงงั้นหรือ?” ฟู่จิ่งหลีถามอย่างร้อนใจ

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ตอนนี้แก้ไขได้แล้ว”

ฟู่จิงหลี่โกรธมาก เขากระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะ “คราวนี้คลี่คลายได้ แล้วครั้งต่อไปเล่า?”

“หลิวไท่เฟยอาศัยอยู่ตามลำพังในสถานที่เงียบสงบเช่นนี้ นางไม่เคยรบกวนผู้ใด แล้วเหตุใดพวกนั้นถึงอยากฆ่านาง!”

หลังจากฟู่จิ่งหลีโกรธจัด เขาก็สงบลงอีกครั้งและพูดว่า “ท่านช่วยแวะเข้าไปในวังบ่อย ๆ รวมทั้งช่วยข้าจับตาดูพวกนั้นได้หรือไม่?"

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ได้สิ”

“อันที่จริง ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ค้นพบพระพุทธรูปองค์นั้น ก็จะไม่มีใครรู้ว่าหลิวไท่เฟยรู้เรื่องนี้แล้ว และพระนางจะไม่ตกเป็นเป้าหมายอีกต่อไป”

ฟู่จิงหลี่หยิบจอกสุราขึ้นมาดื่มจนหมดในอึกเดียวก่อนจะพูดอีกครั้งว่า “ข้าออกมาข้างนอกนานแล้ว เช่นนั้นข้าจะพาท่านกลับ พี่สามจะได้มิเป็นกังวล"

“ข้าจะไปหาคนดื่มด้วยที่ตรอกฉางเล่อ”

ขณะที่ลั่วชิงยวนกำลังจะตกปากรับคำ นางก็เกิดตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าตรอกฉางเล่อ

ฟู่จิ่งหลีกำลังจะไปหาซ่งเชียนฉู่หรือฉู่ลั่วหรือเปล่านะ?

“ตรอกฉางเล่องั้นหรือ? ข้าได้ยินมาว่ามีหมอดูอาศัยอยู่ที่ตรอกฉางเล่อใช่หรือไม่?” ลั่วชิงยวนถามอย่างสงสัย

“ใช่ ใคร ๆ ก็เรียกเขาว่าท่านเซียนฉู่ แต่เขามักออกเดินทางไกลและไม่ค่อยกลับมาบ่อยนัก ข้ามิได้เจอเขามานานแล้ว ข้าไปดูว่าเขามีสิ่งใดที่จะให้หลิวไท่เฟยไว้ใช้ปกป้องตนเองได้หรือไม่”

เมื่อพูดเช่นนั้น ฟู่จิ่งหลีก็ดึงนางขึ้นจากที่นั่งอย่างรีบเร่งพร้อมกับพูดว่า “ไปเถอะ ข้าจะพาท่านกลับ”