บทที่ 642

พื้นดินนั้นเต็มไปด้วยซากปลาเนื้อเปื่อย

“พระชายา ท่านดูสิเจ้าคะ!”

“ปลาเหล่านี้เป็นปลาที่หลิวไท่เฟยทรงโปรดปรานเจ้าค่ะ! พระนางใช้เวลากว่าครึ่งวันในสวนเล็ก ๆ แห่งนี้ทุกวัน ให้อาหารปลา แลดอกไม้ รวมทั้งมักพูดคุยกับปลาเหล่านี้อยู่บ่อยครั้ง”

“ปลาทุกตัวที่นี่ล้วนมีชื่อ!”

“แต่วันนี้ จู่ ๆ หลิวไท่เฟยก็ดูสับสน พระนางถือกรรไกรและจับปลาเหล่านี้ตัดเป็นชิ้น ๆ ทีละตัว!”

“ในเวลานั้นดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ดูโหดร้ายอย่างยิ่ง อีกทั้งยังน่าสะพรึงกลัวมากด้วย!”

“บ่าวรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าท่านกำลังจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าไทเฮา เมื่อบ่าวเห็นว่าหลิวไท่เฟยทำเช่นนี้ บ่าวจึงนึกถึงพระชายาในทันที บ่าวจึงไปรอท่านใกล้ประตูวังเจ้าค่ะ”

“บ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าพระนางจะกลับมาเป็นปกติหลังจากบ่าวกลับมา”

“หากหลิวไท่เฟยได้เห็นสิ่งนี้ในภายหลัง บ่าวก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเจ้าค่ะ”

"พระชายา โปรดช่วยหลิวไท่เฟยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

ป้าถานสี่พูดพร้อมกับคุกเข่าลงทันที

ลั่วชิงยวนมองดูพื้นและเห็นว่าปลาทุกตัวถูกตัดเป็นชิ้น ๆ จะต้องมีความเกลียดชังมากเพียงใดจึงลงมือทำเช่นนี้ได้?

กรรไกรยังคงอยู่บนขั้นบันได และบนพื้นก็เต็มไปด้วยรอยเลือด ขณะที่นางเดินจากลานตำหนักไปจนถึงสุดทางเดิน

รอยเท้าเรียบเนียนไม่เลอะเทอะ บ่งบอกว่าหลิวไท่เฟยเดินออกไปอย่างสงบมากและยังคงตกอยู่ในภวังค์ก่อนจะออกจากที่นี่

เพราะหากนางตื่นขึ้นมาแล้วเห็นร่างปลาเปื้อนเลือดที่นี่ นางจะต้องตื่นตระหนกอย่างแน่นอน รวมถึงรอยเท้าที่นางทิ้งไว้ก็จะต้องเปรอะเปื้อนอย่างแน่นอน

ลั่วชิงยวนเดินตามรอยเท้าของอีกฝ่ายไปจนสุดทาง

สิ่งที่ทำให้นางตกใจคือรอยเท้าพาตรงไปยังจุดที่หลิวไท่เฟยกำลังรดน้ำดอกไม้

ขั้นตอนทั้งหมดเหล่านั้นเป็นไปอย่างสงบ

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลิวไท่เฟยซึ่งกำลังยิ้มและพูดคุยกับฟู่เฉินหวนในห้อง ทันใดนั้นนางก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

“พระชายา! ท่านเห็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?” ถานสี่เอ่ยถามอย่างเป็นกังวลด้วยเสียงแผ่วเบา

ลั่วชิงยวนดึงนางไปที่มุมห้องแล้วพูดว่า “หลิวไท่เฟยของเจ้านางอารมณ์ไม่ดีอยู่เสมอหรือไม่?”

“ท่านหมายถึงอะไร?” ถานสี่รู้สึกงงงุน