บทที่ 656

ดวงตาของฟู่จิ่งหลีเบิกกว้างอย่างกังวล “ไม่!”

ทว่า ทันทีที่มีดหล่นลง ลั่วชิงยวนก็กัดฟันและฉีกโซ่เหล็กออกอย่างรุนแรง โซ่เส้นนี้เชื่อมต่อตู้เสื้อผ้าจึงไม่ยึดแน่นเท่ากับโซ่เหล็กเส้นอื่น

ในขณะที่โซ่เหล็กหลุดออก นางก็ยกโซ่เหล็กเส้นนั้นกั้นมีดของหลิวไท่เฟยไว้ทันที

หลิวไท่เฟยรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก นางแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าลั่วชิงยวน นางต้องไม่หนีจากเรื่องนี้!

นางต้องต่อสู้เพื่อหาทางออกให้กับองค์ชายเจ็ด!

เนื่องจากโซ่เหล็กที่มือขวาของนางเริ่มหลวม ลั่วชิงยวนจึงสามารถขยับร่างกายของนางได้ นางหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของหลิวไท่เฟย จากนั้นนางจึงจับยันต์ด้วยปลายนิ้วของนางแล้วเรียกเจินหลันเบา ๆ

ยันต์นั่นพุ่งโจมตีไปที่กลไกบนผนังทันที

และร่างของเจินหลันก็รีบมุ่งหน้าไปที่กำแพงเช่นกัน

กลไกส่งเสียงดังคลิกและทุกอย่างก็กลับเป็นดังเดิม

ฟู่จิ่งหลีถูกปล่อยตัวเช่นกัน

ในขณะที่หลิวไท่เฟยกระโจนเข้าหาลั่วชิงหยวน นางกลับถูกลั่วชิงยวนถีบออกไป

นางพยุงฟู่จิ่งหลีขึ้นมาแล้ววิ่งออกไป “เร็วเข้า”

หลิวไท่เฟยซึ่งนอนอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าออกไปไม่ได้”

ลั่วชิงยวนและฟู่จิ่งหลีกำลังจะหนีออกจากห้อง แต่ทันใดนั้นข้อเท้าของนางกลับถูกบีบจนแน่น เป็นหลิวไท่เฟยที่คว้าข้อเท้าของนางเอาไว้

ในไม่ช้าประตูกำลังจะปิดลง

ด้วยความสิ้นหวังลั่วชิงยวนจึงผลักฟู่จิ่งหลีออกจากประตู นางเตะหลิวไท่เฟยหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็จับนางไว้แน่นราวกับว่าต้องการชีวิตของนาง

ประตูห้องปิดสนิท ทางออกทั้งหมดถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา

“ท่านคิดว่าหากท่านฆ่าหม่อมฉันแล้ว พวกเขาก็จะปล่อยฟู่จิ่งหลีไปหรือ? ฟู่จิ่งหลีรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว พระองค์จะต้องหาทางแก้แค้นให้กับพระมารดาเท่านั้น!”

“ไม่ช้าก็เร็ว อย่างไรก็ต้องเป็นศัตรูกับพวกเขา!”

หลิวไท่เฟยตัวแข็งทื่ออย่างกะทันหัน นางข่วนขาของลั่วชิงยวนอย่างบ้าคลั่ง “ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้า! ทั้งหมดนั่นเป็นเจ้าที่ผิด! เขามิเกี่ยวอันใดกับเรื่องทั้งหมดนี้! เจ้าทำลายเขา!”

“ตายซะ ไปตายซะ” หลิวไท่เฟยคว้าเชือกที่มุมห้องแล้วดึงทันที

ทันใดนั้น ลั่วชิงยวนก็ได้ยินเสียงน้ำไหล

ไม่!

ไม่ใช่น้ำ!