บทที่ 674

“หม่อมฉันคิดว่านั่นจะทำให้การร่ายรำดูงดงามจนมิอาจมีใครเทียบได้ทีเดียว”

ทันทีที่คำพูดของเหยียนหน่ายซินจบลง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมาทันที

เสียงหัวเราะปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันในห้องโถงอันเงียบสงบแห่งนี้

เหยียนหน่ายซินมองไปที่เว่ยอวิ๋นเซี๋ย “เจ้าหัวเราะอะไร?”

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยยิ้มและพูดว่า “คุณหนูเหยียน ท่านมิรู้เหรอว่าลั่วชิงยวนเป็นสตรีอัปลักษณ์ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงแห่งนี้ เมื่อนางอภิเษกกับอ๋องผู้สำเร็จราชการ หลายคนต่างพูดกันว่านางคือคางคกหมายกินเนื้อหงส์”

“ท่านคงสามารถจินตนาการได้ว่านางมีใบหน้าที่น่าเกลียดมากเพียงใด”

“ได้ยินมาว่านางถูกงูกัด จึงมีฝีเต็มหน้า”

“หากท่านอยากให้นางถอดหน้ากากแล้วร่ายรำ ข้าเกรงว่าจะดูน่าเกลียด น่าขยะแขยงจนแทบคลื่นไส้อาเจียน!”

การเย้ยหยันอย่างไร้ยางอายของเว่ยอวิ๋นเซี๋ยก็เหมือนกับการเปลื้องผ้าของลั่วชิงยวนต่อหน้าธารกำนัล เปิดเผยสิ่งที่นางกลัวต่อสาธารณะและเหยียบย่ำนางตามอำเภอใจ

ย่อมทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกอับอายอย่างแน่นอน

ทว่า เว่ยอวิ๋นเซี๋ยจะรู้ได้อย่างไรว่าในขณะนี้หัวใจของลั่วชิงยวนกลับสงบเป็นพิเศษ แต่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

หลังจากที่เหยียนหน่ายซินได้ยินคำพูดเหล่านี้ นางก็แสดงสีหน้ารังเกียจและยังทำท่าทางปกปิดใบหน้าเพียงเพราะนางได้ยินสิ่งนี้จึงรู้สึกคลื่นไส้และอยากอาเจียน

ลั่วเยวี่ยอิงซึ้งอยู่ข้าง ๆ กำลังแสยะยิ้มบนริมฝีปากของนาง

ลั่วชิงยวนมองดูสีหน้าของคนเหล่านี้ และการแสดงที่พวกเขาจัดเตรียมไว้ด้วยสายตาอันเย็นชา

“หากเช่นนั้นแล้วก็ลืมไปเสียเถอะ”

“พระชายา โปรดเริ่มแสดงได้แล้ว” เหยียนหน่ายซินเตือนนาง น้ำเสียงของนางดูเฉยเมยมากขึ้น อีกทั้งยังแสดงความรังเกียจ

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เช่นนั้น หม่อมฉันจะเริ่มแล้ว คุณหนูเหยียนโปรดให้กำลังใจและตั้งใจดูเถิด”

น้ำเสียงของนางเย็นชาราวกับน้ำแข็งอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นนางก็หันดาบในมือของนาง แตะพื้นเบา ๆ ด้วยวิชาตัวเบาของนาง จากนั้นก็ชี้ดาบยาวไปที่ใบหน้าของเหยียนหน่ายซินทันที

ความเร็วนั้นเร็วมากจนไม่มีใครสามารถโต้ตอบได้

เมื่อพวกเขาเห็นดาบของลั่วชิงยวนชี้ไปที่เหยียนหน่ายซิน เหล่าราชองครักษ์ก็ชักดาบออกมาทันที

ในขณะนั้น เหยียนหน่ายซินรู้สึกกลัวเสียจนตัวแข็ง นางถึงกับลืมร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ ขาของนางอ่อนแรงอย่างมาก

ทว่า ขณะที่ราชองครักษ์กำลังจะลงมือ ทันใดนั้น ลั่วชิงยวนก็หันข้อมือของนาง ก่อนที่ดาบยาวจะหันไปในทิศทางเป็นวงกลม ร่างของนางก็กระโดดออกมาอย่างสง่างามและงดงามราวกับนกกระเรียน

ดาบที่เหล่าราชองครักษ์จับไว้แน่นก็หยุดชั่วคราว