บทที่ 689

พูดไม่ออก

แต่เขาอดไม่ได้ที่จะกำมือแน่นเพื่อระงับความโกรธและความรู้สึกไม่ยุติธรรมในใจ ความหึงหวงก็เช่นกัน

หมอหลวงเตรียมทุกอย่างและส่งให้นางอย่างรวดเร็ว ลั่วชิงยวนหยิบกรรไกรขึ้นมาแล้วตัดอาภรณ์ด้านหลังของฟู่อวิ๋นโจวออก จนเผยบาดแผลให้เห็น นางทำความสะอาดและเช็ดอย่างระมัดระวัง ฟู่เฉินหวนเฝ้าดูจากด้านข้างและรู้สึกว่าการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังของนางนั้นคล่องแคล่วมาก

เขาหันหลังกลับและจากไปด้วยความโกรธ

ลั่วชิงยวนรีบเย็บแผล ใส่ยา และพันผ้าพันแผลไว้อย่างรวดเร็ว

หมอหลวงกำลังทำงานอยู่ด้านข้าง เมื่อมองดูการเคลื่อนไหวที่ราบรื่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่แอบถอนหายใจในใจ นางมีฝีมือดีกว่าหมอคนนั้นเสียอีก

ทันใดนั้น ลั่วชิงยวนก็หยิบยาที่ต้มแล้วป้อนให้ฟู่อวิ๋นโจวด้วยตัวเอง

สถานการณ์ของฟู่อวิ๋นโจวไม่ค่อยดีนัก ลั่วชิงยวนกังวลและอยู่ในห้องทั้งคืน

ยามรุ่งสางมาเยือน ตำหนักก็ได้ความสงบเรียบร้อยกลับคืนมา

ลั่วชิงยวนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน นางสัมผัสได้ถึงชีพจรของฟู่อวิ๋นโจว แต่เขายังคงอ่อนแอมากจนดูเหมือนเขาพร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ นางไม่กล้าละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยวนาที

แต่เรื่องของเหยียนหน่ายซินยังไม่จบ และเรื่องของหมอกู้ก็ยังไม่สิ้นสุด

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู

เหยียนหน่ายซินมาตามหานาง

มีองครักษ์กลุ่มใหญ่อยู่ข้างหลังนาง

อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บที่ใบหน้าของนาง วันนี้เหยียนหน่ายซินจึงสวมผ้าคลุม แต่กลิ่นอายรอบตัวนางยังคงเย่อหยิ่ง

เมื่อเห็นลั่วชิงยวนอาบไปด้วยเลือด ดวงตาของเหยียนหน่ายซินก็วาววับ ยกยิ้มอย่างเย็นชา “ลั่วชิงยวน ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องตายแล้ว”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว ดวงตาของนางเย็นชา “เจ้ายังกล้ามาหาข้าถึงที่ เดาว่าเมื่อวานนี้ข้าคงเมตตาเจ้ามากเกินไป”

เหยียนหน่ายซินเยาะเย้ย “ตอนนี้เจ้าจะข่มขู่อย่างไรข้าก็มิกลัว อีกไม่นานเจ้าจะต้องคุกเข่าขอร้องข้าเองแน่!”

“มาเร็วเข้า! ลั่วชิงยวนกำลังวางแผนลอบปลงพระชนม์องค์ชายห้า จับตัวนางมาให้ข้า!”

เหยียนหน่ายซินออกคำสั่ง และองครักษ์ทุกคนก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อดำเนินการ