บทที่ 698

ฟู่เฉินหวนหายใจไม่ออก

เขากำมือแน่นจนเลือดแทบไหล

ฉากที่เขาเห็นเบื้องหน้ายิ่งทำให้จิตใจของเขาระส่ำระส่าย

ลั่วชิงยวนอยู่ข้างเตียง จับมือของฟู่อวิ๋นโจวไว้แน่น และพูดคุยกับเขาด้วยความกังวล

ฟู่เฉินหวนไม่ต้องการได้ยินอะไรสักคำ ไม่อยากแม้แต่จะเหลือบมองซ้ำ เขาเลือกที่จะหันหลังกลับและจากไปแทน

“เซียวชู พาคนสองสามคนมาเฝ้านางอย่างลับ ๆ และปกป้องนางด้วย” ฟู่เฉินหวนเดินออกจากลานและสั่งเซียวชู

เซียวชูตกใจเล็กน้อย “แต่... คดีขององค์ชายห้าจะไม่ตรวจสอบแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่ต้องตรวจสอบแล้ว ฟู่อวิ๋นโจวฟื้นแล้ว เพียงมีคำให้การของเขา ทุกอย่างน่าจะเรียบร้อยดี” นี่อาจเป็นข้อดีอย่างเดียวของการที่ฟู่อวิ๋นโจวฟื้นขึ้นมา

“แต่ต้องแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เตรียมแพะรับบาปไว้ล่วงหน้าและแกล้งทำเป็นบุคคลที่สามในคืนนั้นด้วย”

เซียวชูตอบด้วยความเคารพ “พ่ะย่ะค่ะ!”

จากนั้นฟู่เฉินหวนก็เดินจากไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

ภายในห้อง

ลั่วชิงยวนคว้ามือของฟู่อวิ๋นโจวอย่างประหม่า “ท่านตื่นแล้วหรือ? ไฉนมือของท่านจึงเย็นนัก?”

ลั่วชิงยวนพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เขาอบอุ่นขึ้น แต่พบว่าอุณหภูมิร่างกายของฟู่อวิ๋นโจวค่อย ๆ ลดลง

นางตรวจดูหน้าผากของฟู่อวิ๋นโจวและพบว่ามันเย็นมากเช่นกัน

“ชิงยวน” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าซีดเซียวของฟู่อวิ๋นโจว “ข้ารู้สึกโล่งใจนัก ที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าเจ้ามิเป็นอะไร”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าปฏิกิริยาของฟู่อวิ๋นโจวผิดปกติเกินไป ดังนั้นนางจึงสัมผัสชีพจรของเขาทันที

ชีพจรที่เสถียรแต่เดิมเริ่มไม่เป็นระเบียบ ทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ถูกพิษ?” นางขมวดคิ้วและมองดูฟู่อวิ๋นโจว “ท่านถูกวางยาพิษหรือไม่?”

ฟู่อวิ๋นโจวยื่นมือออกมาแล้วยิ้มอย่างสงบ “มันถึงเวลาของข้าแล้ว”

“ชิงยวน ข้าเชื่อทุกคำพูดของเจ้า แต่เกรงว่าข้าคงทำมิได้อีกต่อไปแล้ว”

“หลังจากที่ข้าตาย หากใต้หล้านี้มีคนที่ยังจำข้าได้ ชีวิตของข้าคงมิสูญเปล่า”

ลั่วชิงยวนดูน่าเกลียดและตะโกนด้วยความโกรธ “ฟู่อวิ๋นโจว! เลิกคิดเรื่องตายได้แล้ว! หากท่านตายแล้วแล้วหม่อมฉันจะรอดได้อย่างไร?!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่อวิ๋นโจวก็หายไป และเขาก็ขมวดคิ้วใส่นาง “ทำไมหรือ?”

“เพราะว่าตระกูลเหยียนกล่าวหาว่าหม่อมฉันทำให้ท่านบาดเจ็บสาหัส หากท่านตาย หม่อมฉันจะกลายเป็นฆาตกร! รู้หรือไม่?”

เพียงพูดแบบนี้ ฟู่อวิ๋นโจวก็อาจจะมีจิตใจอยากสู้ชีวิตขึ้นมาบ้าง