บทที่ 727

ในขณะนั้นหมอกู้ตกใจมากจนตัวแข็งอยู่กับที่และถูกลั่วชิงยวนเฆี่ยนอยู่อย่างนั้น

จือเฉาพูดขณะที่นางเจียนตาย “พระชายา…”

ทหารที่อยู่ข้าง ๆ หยุด และออกจากประตูห้องขังทันที

หมอกู้ยืนขึ้นและมองที่ลั่วชิงยวนด้วยสายตาอันแยบคาย

นางค้นพบมันแล้วจริง ๆ!

นางพบตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว!

ลั่วชิงยวนคนนี้มิต่างจากงูพิษจริง ๆ เมื่อกัดเหยื่อแล้วจะมิปล่อยจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง!!

ความลับที่พี่น้องทั้งสามปกปิดมานานกว่าสิบปีถูกลั่วชิงยวนขุดขึ้นมาจนสิ้น!

อย่างที่คาดไว้ สตรีผู้นี้มิอาจปล่อยให้รอดชีวิตไปได้!

สิ่งนี้ทำให้หมอกู้มีเจตนาสังหารอย่างแรงกล้าในดวงตา และเขาต้องการฆ่านาง ก่อนที่ท่านอ๋องจะกลับมา!

ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะถึงคราวอวสาน!

“ตายเสียเถอะ!” จู่ ๆ หมอกู้ก็ดึงกริชจันทร์เสี้ยวออกมาจากเอวของเขา และแทงลั่วชิงยวนอย่างดุเดือด

ลั่วชิงยวนก้าวออกจากห้องขังทันที เพราะกลัวว่าจือเฉาจะถูกลูกหลงเข้า

หมอกู้ไล่นางออกไป ลั่วชิงยวนก็ปิดประตูห้องขังทันทีและโจมตีหมอกู้ด้วยหลังมือ

การต่อสู้กับหมอกู้นั้นดุเดือดมาก ลั่วชิงยวนค้นพบว่า กู้หงปิ่งคนนี้มิแข็งแกร่งเท่ากู้หงอี่คนก่อน

แต่วรยุทธของพวกเขาเหมือนกันทุกประการ

สิ่งนี้ทำให้ลั่วชิงยวนได้เปรียบมากขึ้น อย่างไรเสีย นางจับทางวิถีวรยุทธของคู่ต่อสู้ได้และคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวของเขาหลังจากต่อสู้กับกู้หงอี่แล้ว ทำให้สามารถคาดเดาทิศทางการโจมตีครั้งต่อไปของศัตรูได้ดีขึ้น

หลังจากการเคลื่อนไหวหลายสิบครั้ง กู้หงปิ่งรู้สึกเหนื่อยล้ามาก แต่เขาต้องการฆ่าลั่วชิงยวนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากการต่อสู้กัน ลั่วชิงยวนคว้าแขนของกู้หงปิ่งกดเขาเข้ากับกำแพง และคว้ากริชจันทร์เสี้ยวไปจากมือของเขาได้

“พี่รองของเจ้าตายด้วยน้ำมือของข้า ไฉนเจ้าจึงคิดว่าจะฆ่าข้าได้?”

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางแทงกู้หงปิ่งด้วยกริชจันทร์เสี้ยว

กู้หงปิ่งตอบสนองอย่างรวดเร็วและผลักหน้าอกของนางไปด้วยฝ่ามือ การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้ลั่วชิงยวนหลบไปด้านข้าง แต่กู้หงปิ่งพบโอกาสและโจมตีอีกครั้ง