บทที่ 732

กู้หงปิ่งตอบอย่างมิแยแส “ตระกูลเหยียนไงเล่า”

“เราเพียงติดต่อกับเหยียนผิงเซียวและรับคำสั่งจากเขาเท่านั้น”

“ข้ารับคำสั่งจากตระกูลเหยียนเท่านั้น ความลับอื่นใดข้ามิรู้เลย”

คำตอบนี้อยู่ในความคาดหมายของลั่วชิงยวนเช่นกัน

นางรู้ว่าหมอกู้เป็นคนของตระกูลเหยียน และเป็นมือเป็นเท้าให้ไทเฮา

“เจ้ารู้เรื่องกลียุคในวังมากแค่ไหน?”

กู้หงปิ่งส่ายหน้า “ข้ามิรู้อะไรเลย”

“พี่ใหญ่และพี่รองของข้าอาจรู้อะไรบางอย่าง เพราะพวกเขาเกี่ยวข้องกับภารกิจนี้โดยตรง มีแต่ข้าที่มิรู้เรื่องนี้”

ลั่วชิงยวนสอบปากคำเขาอยู่เป็นเวลานาน แต่มิพบเบาะแสที่เป็นประโยชน์อีกแล้ว

รวมถึงเรื่องที่มียอดฝีมือซ่อนอยู่ในตระกูลเหยียนด้วย กู้หงปิ่งรู้แค่ว่ามีคนเหล่านั้นอยู่ แต่มิเคยเห็นพวกเขาและไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพวกเขาเลย

ลั่วชิงยวนเชื่อว่าเขาจะไม่โกหก เขาได้ทรยศต่อเจ้านายของเขาแล้ว และมิจำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก

หลังจากหมดคำถาม ลั่วชิงยวนก็มาที่ห้องขังข้าง ๆ “ท่านมีอะไรจะถามเขาหรือไม่?”

ดวงตาของฟู่เฉินหวนมืดมน เขามิเคยคาดคิดว่าคนที่เขาไว้วางใจมากที่สุดจะเป็นสายลับที่ศัตรูของเขาวางไว้ตั้งแต่แรก

“ไม่มีแล้ว” ฟู่เฉินหวนลุกขึ้นและออกจากห้องขังไป

ลั่วชิงยวนมอบยาพิษให้กับกู้หงปิ่ง

ก่อนที่กู้หงปิ่งจะรับยาพิษ เขาก็มองนางอย่างจริงใจ “เจ้าคงมาจากแคว้นหลีใช่หรือไม่?”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญา ชาติหน้าฉันใด ข้ามิอยากถูกใครใช้เป็นเครื่องมืออีกต่อไปแล้ว”

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

ทันใดนั้นก็รู้สึกสงสารพวกเขาทั้งสามคน

นางมิรู้ว่าเมื่อใดที่ตระกูลเหยียนเข้าควบคุมพวกเขา พวกเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือมาตลอดชีวิต

“แน่นอน”

หลังจากได้รับคำตอบของนาง กู้หงปิ่งก็เงยหน้าขึ้นและกลืนยาพิษลงคอไป พิษออกฤทธิ์ทันทีและเขาก็เสียชีวิตลงหลังจากนั้นไม่นาน

ลั่วชิงยวนเดินออกจากห้องขังและเห็นเซียวชูเฝ้าอยู่ที่นี่ จึงพูดว่า “ส่งคนไปที่อำเภอชิงฉวีเพื่อขนโลงศพของกู้หงเจี่ยจากในบ้านไม้ไผ่ และโลงศพของกู้หงอี่บนเขาหลีซานมา!”