บทที่ 752

ลั่วชิงยวนหยิบกล่องเล็ก ๆ สองกล่องขึ้นมาทันที เปิดออกแล้วดมกลิ่น มันคือสีผึ้ง!

“ท่านหยิบมาได้อย่างไร?” ลั่วชิงยวนรู้สึกประหลาดใจมาก

เมื่อเห็นว่านางมีความสุข ฟู่เฉินหวนก็อดมิได้ที่จะยกยิ้มและพูดเบา ๆ "ข้าเพียงหยิบติดมือมาก็เท่านั้น"

“ข้ายังหยิบชาดทาปากมาด้วย”

“ข้าแค่หยิบมาแบบสุ่ม ๆ หากมิชอบจะทิ้งไปก็ได้”

ลั่วชิงยวนเปิดกล่องชาด แตะมันเล็กน้อย ฟู่เฉินหวนอดมิได้ที่จะหันศีรษะไปมองเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนแตะชาดทาปากบนหลังมือของเขาแล้วมองดู จากนั้นยกมุมริมฝีปากขึ้น “สีนี้ก็ใช้ได้”

“รับไว้แล้วกัน!”

ลั่วชิงยวนเก็บสีผึ้งสองกล่องเข้าไปใต้แขนเสื้อ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ฟู่เฉินหวนก็ผ่อนคลายฝ่ามือที่ประหม่าเล็กน้อย และมุมริมฝีปากของเขาก็มิสามารถหยุดยกขึ้นได้

ทั้งสองถูกขังไว้จนถึงกลางคืน

เพื่อบรรเทาความหิว ลั่วชิงยวนจึงนอนพิงกำแพง และเมื่อนางหลับไป นางก็พิงไหล่ของฟู่เฉินหวน

แต่สุดท้ายก็ทนความหิวกลางดึกมิได้จึงตื่นขึ้นมา

นางลุกขึ้นนั่งอย่างทรมาน

ฟู่เฉินหวนตื่นขึ้นมาเห็นนางจับท้องด้วยความเจ็บปวด ก็รู้ทันทีว่านางหิวมาก

ฟู่เฉินหวนลุกขึ้นยืนที่ประตูห้องขังแล้วตะโกนทันที “มีใครอยู่หรือไม่!”

ไม่นานก็มีผู้คุมคนหนึ่งเข้ามา “มีอะไร!”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเขายังคงถือน่องไก่อยู่ในมือ และพูดว่า “เอาอาหารมาให้กินหน่อยสิ!”

ผู้คุมตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้และมองไปที่ฟู่เฉินหวน “อยากกินรึ ก็ได้ แต่เจ้าต้องจ่ายเงินก่อน!”

“หากเจ้าไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องลงนามขายตัว!”

ผู้คุมหยิบสัญญาที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาจากกระเป๋าและไปหยิบพู่กันให้ฟู่เฉินหวนทันที

เมื่อเขาเห็นเนื้อหาของสัญญาขายตัว ใบหน้าของฟู่เฉินหวนก็มืดมน

“เจ้าต้องการให้ข้าลงนามในสัญญาขายตัว พวกเจ้าจะซื้อไหวงั้นรึ?”

ผู้คุมพูดอย่างช่วยไม่ได้ “หากเจ้ามิต้องการลงนาม ข้าก็ช่วยมิได้ นายท่านสั่งให้ข้าให้อาหารเจ้าหลังจากที่เจ้าลงนามแล้วเท่านั้น มิเช่นนั้น ก็อดตายไป!“