บทที่ 755

เสียงของฉางจิ่นเหวินดังขึ้น

นางเดินเข้าไปในห้องขังด้วยท่าทางอวดดี แต่ก็ได้เห็นว่าใต้เท้าเฉากำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

“ใต้เท้าเฉา นี่ท่านกำลังทำอะไร?”

เมื่อหันไปมองอีก นางจะได้เห็นว่าสองคนในห้องขังกำลังนั่งกินดื่มอยู่บนเก้าอี้

“เหตุใดสองคนนี้ถึง...”

ฉางจิ่นเหวินรู้สึกมิพอใจในทันที

ครู่ต่อมา ใต้เท้าเฉาจึงดึงนางให้คุกเข่าลงกับพื้น “รีบขออภัยต่อท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาเสีย!”

อย่าได้ก่อเรื่องอีกเลย เขาจะตายอยู่รอมร่อแล้ว!

ฉางจิ่นเหวินถูกใต้เท้าเฉาดึงลงกับพื้น เมื่อนางได้ยินคำพูดของใต้เท้าเฉา ใบหน้าของฉางจิ่นเหวินก็เปลี่ยนสีทันที

นางเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน “ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ? พระ… พระชายา?”

ฉางจิ่นเหวินรู้สึกตื่นตระหนก สถานการณ์ดังกล่าวทำให้นางหวาดกลัวมิน้อย

“เร็วเข้า! รีบขอประทานอภัยท่านอ๋องและพระชายาเสีย! เจ้านี่มันจริง ๆ เลย เหตุใดถึงได้จับคนมิเลือกหน้าเช่นนี้!”

น้ำเสียงของใต้เท้าเฉาเต็มไปด้วยการตำหนิ หากฉางจิ่นเหวินมิจับกุมอ๋องผู้สำเร็จราชการ เขาคงมิต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่หรือไม่?

ฉางจิ่นเหวินตกใจมาก สองคนนี้กลายเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาไปได้อย่างไร?

คราวนี้นางก่อเรื่องใหญ่เสียแล้ว

แต่เหตุใดจู่ ๆ อ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาจึงมาที่ซีหยาง?

นางรีบขอประทานอภัย “สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด หม่อมฉันมิรู้ว่าท่านอ๋องและพระชายาเป็นใคร ขอท่านอ๋องและพระชายาโปรดทรงอภัยให้ด้วยเถิดเพคะ"

ลั่วชิงยวนลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินไปที่ประตูห้องขังแล้วมองดูนางอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้เจ้าพูดถึงลั่วหลางหลางว่าอย่างไร? ลองพูดอีกทีสิ”

หัวใจของฉางจิ่นเหวินสั่นไหว และเมื่อนางคิดถึงประโยคนั้น ที่นางพูดว่าจะฉีกปากของอีกฝ่ายออก

พระชายาคงมิคิดถือโอกาสนี้ฉีกปากนางเป็นการลงโทษหรอกกระมัง?

ฉางจิ่นเหวินกลืนน้ำลาย กัดฟันและตบตัวเองแรง ๆ “ข้าปากพล่อยเกินไป นี่เป็นความผิดของข้า ขอพระชายาโปรดอภัยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”

ลั่วชิงยวนมองนางอย่างเย็นชา “หากจะตบก็ต้องตบให้เจ็บเสียหน่อย ตบแค่นี้อย่าว่าแต่เจ็บเลยแม้แต่คันก็หาได้รู้สึกไม่ เจ้าอยากให้ข้าช่วยเจ้าหรือไม่?”

ฉางจิ่นเหวินตบหน้านางอย่างแรงอีกครั้ง