บทที่ 760

ลั่วชิงยวนขึ้นไปชั้นบนแล้วเห็นว่าฟู่เฉินหวนมิได้พูดอะไร

เขากำลังชงชานั่งอยู่ตรงข้ามนาง ท่าทางของเขาสงบและสง่างาม

ลั่วชิงยวนใช้มือช้อนคางแล้วมองเขา “หม่อมฉันใช้เงินท่านไปมากมายขนาดนั้น ท่านมิเสียดายหรือ?”

ฟู่เฉินหวนจิบชาช้า ๆ และมิตอบคำถาม

ลั่วชิงยวนกล่าวเสริม “วันนี้หม่อมฉันได้คุยกับลั่วหลางหลางและพบว่าตระกูลเสวี่ยอาจเป็นคนกุข่าวลือ และกิจการของตระกูลฟ่านก็ถูกตระกูลเสวี่ยวางหมาก จุดประสงค์ของตระกูลเสวี่ยคือเพื่อรีดไถทรัพย์สินของตระกูลฟ่านและยังหมายปองสินเดิมของลั่วหลางหลางด้วย!”

“วันนี้หม่อมฉันจึงใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย มิเพียงแต่เพื่อสนับสนุนลั่วหลางหลางเท่านั้น แต่ยังเพื่อให้ตระกูลเสวี่ยที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เห็นว่าหม่อมฉันสุรุ่ยสุร่ายและโง่เขลา”

“ตระกูลเสวี่ยก็มาจากสมาคมการค้าเฟิงตูเช่นกัน หากพวกเขาติดกับเรา เช่นนั้นเราจะได้หาโอกาสสืบสวน”

ลั่วชิงยวนอธิบายเหตุผล

แน่นอนว่ายังเหตุผลเล็ก ๆ เพราะอยากแก้แค้นฟู่เฉินหวนด้วย

นางมิอาจเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้ทุกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น การสืบสวนคดีใหญ่ขนาดนี้ จะมีการเสียสละทางการเงินบ้างก็หาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฟู่เฉินหวนก็ตกใจและประหลาดใจเล็กน้อย

เขาคิดว่านางจงใจเอาคืน ซึ่งหมายความว่าเรื่องในอดีตถือว่าหายกันไป

แต่ทว่านางมิได้ทำเพียงเพื่อระบายอารมณ์ แต่ทำไปเพื่อประโยชน์ของคดี

นั่นหมายความว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตยังมิจบสิ้น

“หากเจ้าตั้งใจเอาคืนข้า แล้วจะเป็นอะไรไป”

“ตำหนักอ๋องใหญ่โตเพียงนี้ เจ้าจะทำอะไรก็ได้”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนสงบ แต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู

ลั่วชิงยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เหตุใดเขาจึงแสดงท่าทางแปลก ๆ เช่นนี้?

แต่แล้วนางก็คิดได้ว่า เงินจำนวนเล็กน้อยนี้มิถือเป็นอะไรสำหรับเขาผู้มีฐานะเป็นถึงอ๋องผู้สำเร็จราชการ และแน่นอนว่าเขามิสนใจ

หากรู้ก่อนหน้านี้นางคงมิเสียเวลาอธิบายตัวเอง

หลังอาหารเย็น นางขอให้องครักษ์อยู่ในห้องกับจือเฉา นั่งอ่านหนังสือและดื่มชา แกล้งปลอมเป็นลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวน

ทั้งสองคนเปลี่ยนมาสวมเป็นชุดดำและออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างเงียบ ๆ

งานคืนนี้มีความสำคัญ มีแปดครอบครัวที่ต้องสืบสวน แม้ว่าจะเป็นไปได้สูงที่ทุกคนจะถูกปิดปากหมดแล้ว แต่ถ้าหากมีบางคนที่ยังมิถูกปิดปากเล่า?