บทที่ 764

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ลั่วชิงยวนก็ตกใจ “เหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนั้น?”

ลั่วหลางหลางส่ายหัวด้วยความสับสน “ข้าเองก็มิรู้”

“ข้าแค่รู้สึกว่า ตั้งแต่มาถึงซีหยาง หลาย ๆ อย่างก็เริ่มแปลกไป”

“ร่างกายของข้าเองก็เหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลง แต่ข้าก็มิเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“ตอนที่เราอยู่ที่เมืองหลวง เจ้าก็เห็นว่าเขาใจดีกับข้ามาก เขาเป็นคนจิตใจดี นี่คือสิ่งที่เขาถูกสอนมาตั้งแต่เด็ก ถึงเขาจะเมา แต่เขามิเคยไร้สติขนาดนี้เลย”

“ข้ารู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป”

“ชิงยวน ดูบ้านตระกูลฟ่านทีสิ มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”

เดิมทีลั่วหลางหลางมิต้องการพูดคำเหล่านี้

เพราะลั่วชิงยวนกับท่านอ๋องเพิ่งจะรักใคร่กันอย่างมีความสุข นางมิอยากทำให้ลั่วชิงยวนลำบาก

แต่คืนนี้เกิดเรื่องขึ้นจนลั่วชิงยวนมาพบเข้า ดังนั้นนางจึงตัดสินใจพูดออกมา

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดว่า “ข้าจะลองหาจังหวะดู”

“แต่ตระกูลฟ่านอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า ไปพักกับข้าที่โรงเตี๊ยมเถิด”

ลั่วหลางหลางปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “แบบนั้นมิได้หรอก เจ้ากับท่านอ๋อง..."

ลั่วชิงยวนเพียงแค่โน้มตัวเข้าไปในหูของนางแล้วกระซิบ “คราวนี้เรามีสิ่งอื่นที่ต้องตรวจสอบ ไม่ใช่มาเพื่อเที่ยวเล่นเท่านั้น”

“พวกเราจะอยู่ที่ซีหยางสักพัก เจ้ามิต้องกังวลว่าจะรบกวนเรา ในทางกลับกัน พวกเราต่างหากที่ใช้ชื่อของเจ้าเป็นฉากบังหน้า”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ลั่วหลางหลางก็พยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้”

ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงทำให้ลั่วหลางหลางหมดสติก่อนออกเดินทาง เนื่องจากฟ่านซานเหอหมดสติอยู่ข้างนอก ในไม่ช้าจึงมีคนพบเขาเข้า

หากพบลั่วหลางหลาง ลั่วหลางหลางคงมิสามารถอธิบายอะไรได้ ทำให้นางหมดสติและตื่นขึ้นมาบอกว่านางมิรู้อะไรเลยจะดีที่สุด

......

ในตอนที่นางกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ฟู่เฉินหวนยังมิหลับ

“ไฉนเจ้าจึงหายไปนานเพียงนี้ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับลั่วหลางหลางหรือ?” ฟู่เฉินหวนรอจนถึงตอนนี้ เมื่อเห็นลั่วชิงยวนกลับมาถึงได้เบาใจ

ลั่วชิงยวนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เดินไปข้างหน้าและนั่งลง รินชาให้ตัวเอง “โชคดีที่ข้าไปถึงที่นั่นทันเวลา มิเช่นนั้นคงมีบางอย่างเกิดขึ้นกับลั่วหลางหลางแล้ว”