บทที่ 777

“นอกจากสถานการณ์ที่นางสาวฝูเสวี่ยกล่าวไว้แล้ว หากท่านไม่มีค่าต่อท่านอ๋องอีกต่อไป เงินจำนวนนี้จะยังใช้ได้กับท่านหรือไม่”

“ข้าพูดถูกหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “อื้ม สิ่งที่ท่านพูดก็ฟังดูสมเหตุสมผล”

“ข้าควรจะคิดถึงตัวเองให้มาก ๆ”

“แต่ข้าได้ยินมาว่า ตระกูลฟ่านก็เข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูด้วย ใช่หรือไม่?”

เสวี่ยชวนเฟิงพยักหน้า “ใช่”

“ข้ากับตระกูลฟ่านเป็นศัตรูกัน! ลืมเสียเถิด!” ลั่วชิงยวนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

การแสดงออกของเสวี่ยชวนเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็รีบตามลั่วชิงยวนอย่างรวดเร็ว “พระชายามีปัญหากับตระกูลฟ่าน เพราะเรื่องของลั่วหลางหลางใช่หรือไม่?”

ตอนนี้ทั้งซีหยางรู้กันทั่วแล้วว่าลั่วชิงยวนมาที่ซีหยางเพื่อสนับสนุนลั่วหลางหลาง สร้างความวุ่นวายให้ตระกูลฟ่าน ตบตีฉางจิ่นเหวินและสังหารหลิ่วซิ่งเอ๋อร์

นอกจากเหตุผลนี้ ยังจะเป็นอะไรได้อีก?

“หากมิไม่เล่า?”

เสวี่ยชวนเฟิงรีบพูดขึ้นว่า “จริง ๆ แล้ว… แม่นางฝูเสวี่ยต้องการระบายความโกรธของตัวเองเพื่อลั่วหลางหลาง แม่นางจึงยิ่งควรเข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูของเรา”

ลั่วชิงยวนเริ่มสนใจและมองเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้มและพูดว่า “ด้วยสถานะและเงินทุนของแม่นางฝูเสวี่ย การเข้าร่วมสมาคมการค้าเฟิงตูจะทำเงินได้เร็วกว่าตระกูลฟ่านเสียอีก”

“ข้าเองสามารถช่วยให้แม่นางฝูเสวี่ยขยายอำนาจของตนได้อย่างรวดเร็ว ด้วยวิธีนี้ จะไม่ยิ่งบีบให้ตระกูลฟ่านออกไปจากสมาคมเร็วขึ้นหรือ?”

“ยิ่งกว่านั้นแม่นางฝูเสวี่ยยังสามารถกลืนกินอำนาจของตระกูลฟ่านได้อีกด้วย”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของลั่วชิงยวนก็เป็นประกาย “นี่เป็นความคิดที่ดี!”

“หากเป็นเช่นนั้นก็พาข้าไปพบสมาคมการค้าเฟิงตูของท่านเสียทีสิ”

เสวี่ยชวนเฟิงตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ย่อมได้ ตอนนี้ก็สายมากแล้ว หลังจากที่เรากินอาหารกลางวันแล้ว ข้าจะพาแม่นางฝูเสวี่ยไปดูที่สมาคม”

ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่ลั่วชิงยวนคิด

ระหว่างมื้อกลางวัน เสวี่ยชวนเฟิงขอตัวออกไปครู่หนึ่ง อ้างว่าเขาต้องการไปทำอาหารจานพิเศษให้นางด้วยตัวเอง