บทที่ 787

โชคดีที่เมื่อคืนเขาตื่นขึ้นมาโดยบังเอิญ และเห็นว่าห้องที่มีเพียงเฉินซวนอี๋เข้าไปได้เท่านั้นถูกเปิดออก ทั้งร่างกายของเขายังอ่อนแรง เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาถูกลั่วชิงยวนวางยา เขารู้ว่าลั่วชิงยวนนั้นมิใช่เพียงสตรีธรรมดาอย่างที่ตาเห็น

เขาจึงคิดอยู่นานและในที่สุดก็เปลี่ยนแผน

เมื่อลั่วชิงยวนเข้าไปในห้องลับได้ แปลว่าต้องได้หลักฐานมาแล้ว สมาคมการค้าเฟิงตูต้องพินาศลง วิธีเดียวที่เขาคิดได้คือปกป้องตัวเองเท่านั้น

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเสี่ยงที่จะวางยาลั่วชิงยวน หวังจะบังคับให้อีกฝ่ายร่วมมือกับเขา

แต่สิ่งที่เขามิคาดคิดก็คือ เขาทำอะไรลั่วชิงยวนมิได้เลย

ทั้งสองทานอาหารมื้อนั้นร่วมกันเสร็จ พูดคุยพลางหัวเราะแล้วออกจากโรงเตี๊ยม

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองยังคงเป็นเช่นปกติ และเนื่องจากทั้งสองสมคบคิดกันเรื่องอื่น เพื่อมิให้คนอื่นในสมาคมการค้าเฟิงตูต้องสงสัย ลั่วชิงยวนจึงลงทุนในสมาคมการค้าเฟิงตูอีกสามหมื่นตำลึงภายในสองวันติดต่อกัน

ผู้คนจากสมาคมการค้าเฟิงตูรู้สึกว่านางยังมีค่า ดังนั้นพวกเขาจึงอนุญาตให้แผนของเสวี่ยชวนเฟิงดำเนินการต่อไป

เสวี่ยชวนเฟิงรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้แก่นาง และเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับนางได้ภายในสองวัน

ในห้องพักของโรงเตี๊ยม ลั่วชิงยวนหยิบอุปกรณ์มาจัดเตรียมไว้

สำหรับเรื่องง่าย ๆ ก็ให้จือเฉาและเสี่ยวซีคอยช่วยเหลือ

วงแหวนแห่งเวทที่นางเตรียมการนั้นใหญ่กว่าวงแหวนแห่งเวทในห้องลับนั้นกว่าสิบเท่า ดังนั้นพวกเขาจะไม่มีวันได้มีโอกาสสับเปลี่ยนชะตาใครได้อีก!

“พระชายา เราทำสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออะไร? เหตุใดจึงมีกระดิ่งมากมายนักเจ้าคะ”

จือเฉากำลังถักเชือกสีแดงและร้อยเข้ากับกระดิ่ง

ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงกระดิ่ง

“สับเปลี่ยนชะตา” ลั่วชิงยวนตอบช้า ๆ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จือเฉาก็สะดุ้งเล็กน้อย “สับเปลี่ยนชะตา? ชะตาคนเราสามารถแลกเปลี่ยนกันได้หรือเจ้าคะ?”

“แน่นอน ชะตาของบางคนก็ดี และชะตาของบางคนก็แย่ มีอาคมบางอย่างที่สามารถสับเปลี่ยนชะตาของผู้คน พวกเขาสามารถขโมยโชคดีของคนอื่นไปได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จือเฉาก็พูดอย่างประหลาดใจว่า “แล้วเรื่องที่ขัดต่อฟ้าดินเช่นนี้ จะมิต้องชดใช้หรือเจ้าคะ?”

“แน่นอน แต่นั่นก็เป็นเรื่องของภพหน้าแล้ว”

หลังจากพูดเช่นนั้น ลั่วชิงยวนก็มองไปที่เสี่ยวซีและถามว่า “เสี่ยวซี เจ้าต้องการเปลี่ยนชะตาของเจ้าหรือไม่? เปลี่ยนชะตาของเจ้าให้มีชีวิตที่ดีกว่าเจ้าในตอนนี้"

เสี่ยวซีโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่ ไม่ ไม่ บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ”