บทที่ 812

ลั่วชิงยวนมิสนใจ หลังจากดื่มแล้วก็คีบผักขึ้นมากิน และพูดว่า “ช่วงนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรทำเลย”

“อากาศก็ค่อนข้างดี ดอกไม้ก็เบ่งบาน”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว ดูเหมือนหลังจากดื่มสุราจะไม่มีความรู้สึกแปลก ๆ แต่อย่างใด

เขาพยักหน้าและตอบอย่างเฉยเมยว่า “อืม”

ฟู่เฉินหวนมองไปที่จานกับข้าวบนโต๊ะอีกครั้ง หรือว่ายานั่นจะอยู่ในอาหาร?

เขาจึงคีบผักขึ้นมาและเริ่มกินเข้าไป

เขากินทีละจาน

ลั่วชิงยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฟู่เฉินหวนกินอาหารอย่างรีบร้อน “ท่านหิวมากหรือ?”

ฟู่เฉินหวนตอบเบา ๆ “นิดหน่อย”

นางนำจานอาหารมาวางไว้ข้างหน้าฟู่เฉินหวน “เช่นนั้นก็กินให้เยอะ ๆ เพคะ”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว หรือว่ายาอยู่ในจานนี้?

ฟู่เฉินหวนเริ่มคับกับข้างอีกครั้ง

“หม่อมฉันได้ยินมาว่า ในวังมีงานชมบุปผา ท่านจะไปหรือไม่?” ลั่วชิงยวนเข้าประเด็น

อันที่จริงแล้ว นางรู้ว่าฟู่เฉินหวนมิค่อยชอบเข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้

แต่นางอยากไป

หากนางมิไป แล้วจะเปิดโอกาสให้ลั่วเยวี่ยอิงทำร้ายนางได้อย่างไรเล่า?

แต่งานนี้ไทเฮาเป็นคนจัดขึ้น นางมิได้รับเชิญก็ไปมิได้

ฟู่เฉินหวนพูดอย่างใจเย็น “ข้ามิสนใจเรื่องพวกนี้”

แน่นอนว่าเขามิอยากไป

ลั่วชิงยวนรินสุราอีกจอกให้ฟู่เฉินหวน “ในเมื่อช่วงนี้ไม่มีอะไรทำ ไปเข้าร่วมสักหน่อย ก็ถือว่าได้ผ่อนคลายหนาเพคะ”

ฟู่เฉินหวนเหลือบมองจอกสุรา ‘หรือว่ายาแอบซ่อนอยู่ใต้เล็บของนาง?’

เขาหยิบจอกสุรา ขึ้นมาดื่มรวดเดียว “ใครบอกว่าไม่มีอะไรทำ ข้ามีอะไรให้ทำตั้งมากมาย”

หลังจากดื่มสุราแล้วก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ลั่วชิงยวนเอายาใส่ไว้ที่ไหนกันแน่?

“ไทเฮากำลังจัดงานชมบุปผา อาจจะให้บุตรีตระกูลเหยียนอภิเษกเป็นฮองเฮาก็ได้ เราไปดูกันหน่อยเถอะ เผื่อจะเกิดเรื่องมิคาดฝันขึ้น!”

ลั่วชิงยวนรินสุราให้ฟู่เฉินหวนอีกจอกหนึ่ง