บทที่ 817

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นลั่วชิงยวนนางก็ตกใจทันที

ลั่วชิงยวนยังสามารถสวมอาภรณ์ของศาลารุ้งเมฆาได้อย่างนั้นหรือ?

ลั่วเยวี่ยอิงขมวดคิ้ว

ในขณะนี้ ลั่วชิงยวนรู้สึกว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ นางปล่อยแขนลง

ลั่วชิงยวนหันหน้าไปมองฟู่เฉินหวน เพียงเพื่อจะเห็นว่าดวงตาของเขากำลังมองไปยังลั่วเยวี่ยอิงอย่างมิละสายตา

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเดินจากไปทันที นางเดินออกไปนั่งที่ม้านั่งหินข้าง ๆ

การปรากฏตัวของลั่วเยวี่ยอิง ได้กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจในสวนแห่งนี้ไปอย่างมิต้องสงสัย

"ชุดนี้งดงามมาก"

“ใช่ ชุดนี้ทำให้คนดูงามกว่าดอกไม้เสียอีก”

ในศาลา ไทเฮาวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างแรง “ช่างงามกว่าดอกไม้เสียจริง!”

“ลั่วเยวี่ยอิงคิดว่าตัวเองเป็นฮองเฮาหรืออย่างไร?”

เหยียนซุยซินรีบปลอบไทเฮา “ไทเฮา อย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ”

“วันนี้มีคนมามากมาย ให้หน้าตระกูลลั่วสักหน่อยเถิดเพคะ”

ไทเฮาทำได้แค่กลั้นใจอดทนเท่านั้น

ที่นี่ ลั่วเยวี่ยอิงนั่งอยู่ข้างหน้าฟู่เฉินหวน และทั้งสองก็เริ่มพูดคุยกัน

ลั่วชิงยวนนั่งอีกด้านหนึ่ง ดื่มชาและเฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ

ฟู่เฉินหวนคงกำลังเตือนลั่วเยวี่ยอิง​​มิให้แต่งตัวเช่นนี้ใช่หรือไม่?

แต่ตอนนี้ก็สายไปแล้ว

วันนี้ นางยังมีของขวัญใหญ่จะมอบให้ฟู่เฉินหวนด้วย

ใช้นาง ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย

รอยยิ้มที่มีความหมายปรากฏบนริมฝีปากของลั่วชิงยวน ดวงตาของนางเย็นชาลงเล็กน้อย

เรื่องที่เกิดขึ้นในซีหยาง นางถือเป็นการร่วมมือที่นางกับฟู่เฉินหวนต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ แต่จากนี้ไป นางจะไม่มีวันยอมให้ฟู่เฉินหวนเอาเปรียบนางได้อีก