บทที่ 824

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไป

“ลั่วเยวี่ยอิง?” ลั่วชิงยวนรู้สึกเหลือจะเชื่อ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฟู่เฉินหวนพาลั่วเยวี่ยอิงยังตำหนักอ๋อง นี่มันหมายความว่าอย่างไร

เขาบ้าไปแล้วหรือ?

ลั่วชิงยวนโกรธและออกไปหาฟู่เฉินหวน

เมื่อนางพบฟู่เฉินหวน ลั่วเยวี่ยอิงก็อยู่ที่นั่นด้วย และทั้งสองคนกำลังกินอาหารเย็นในศาลากลางสวน

ในสวน ลั่วชิงยวนเฝ้ามองจากระยะไกล ดูพวกเขาสองคนกำลังกินข้าวเย็นและคุยกันอย่างมีความสุข

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา

นางกำลังโกรธ หากเข้าไปขัดจังหวะเช่นนี้จะดูเหมือนเป็นมือที่สามที่ทำลายความสุขของพวกเขา ทำให้ตนดูน่าขัน

ลั่วชิงยวนเหลือบมองอีกครั้ง ก่อนหันหลังเดินออกมา

“พระชายา!” จือเฉาตกตะลึงและติดตามไปอย่างรวดเร็ว

“เหตุใดพระชายามิเข้าไปเล่าเจ้าคะ?”

ดวงตาของลั่วชิงยวนเย็นชา น้ำเสียงยิ่งเย็นชาหนักกว่า “เขาทำเช่นนี้ ชัดเจนว่าต้องการปกป้องลั่วเยวี่ยอิง ข้าอยากจะดูว่าเขาต้องการรับลั่วเยวี่ยอิงเป็นอนุหรือไม่”

นั่นจะทำให้คนหัวเราะจนฟันร่วงเลยทีเดียว

ในศาลา

ลั่วเยวี่ยอิงร้องไห้และพูดว่า “หม่อมฉันขออภัยเพคะ ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้หม่อมฉันหลอกลวงท่าน”

“ก่อนหน้านี้เหยียนผิงเซียวเคยอยากทำร้ายท่าน เขาบังคับให้หม่อมฉันทำร้ายท่านอ๋อง หม่อมฉันมิยอม วันนี้เขาจึงวางแผนใส่ร้ายหม่อมฉัน เช่นนี้ก็เพราะต้องการทำลายหม่อมฉัน…”

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ยินดีรับฟังคำอธิบายของหม่อมฉัน”

ลั่วเยวี่ยอิงก้มหน้าสำลักสะอึกสะอื้น

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟู่เฉินหวนก็ขมวดคิ้ว ดูเคร่งเครียด “เหยียนผิงเซียวคนนี้ เหลือเกินจริง ๆ”

“เหตุใดมิบอกข้าก่อนหน้านี้ เรื่องวันนี้ข้าจะมิยอมให้เกิดขึ้นแน่”

ฟู่เฉินหวนพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย รู้สึกสงสาร

ลั่วเยวี่ยอิง ​ร้องไห้ยิ่งกว่าเดิม “ตอนนี้ความบริสุทธิ์ของหม่อมฉันถูกเขาทำให้แปดเปื้อนแล้ว และหม่อมฉันยังถูกกล่าวหาว่าใส่ร้ายเขาอีก ไม่มีใครเห็นใจหม่อมฉัน พวกเขาจะคิดแค่ว่าหม่อมฉันสมควรได้โดนเช่นนี้แล้วเท่านั้น!"

“หม่อมฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร...”

ฟู่เฉินหวนยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง “หยุดร้องไห้ได้แล้ว หากยังร้องไห้อีกน้ำตาคงเป็นสายเลือดแน่”