บทที่ 831

จากนั้นทั้งสองก็ปลอมตัวและมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้น

บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในที่ห่างไกล แม้ว่าลานจะกว้างใหญ่ แต่ดูธรรมดามิเหมือนบ้านของตระกูลร่ำรวย

ก่อนเข้าไป ลั่วชิงยวนยืนยันกับทาสใบ้แล้วว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ข้างใน

ทาสใบ้พยักหน้า

เป็นผลให้ลั่วชิงยวนเข้าไปในลานและเห็นสมุนไพรตากแห้งอยู่ในลานนั้น

นางมองไปที่ทาสใบ้ด้วยความสับสน และทาสใบ้ก็ได้แต่ส่ายหัวเพื่อแสดงให้เห็นว่านางมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเข้ามาถึงลานด้านใน ก็ได้ยินเสียงซักผ้าจากลานหลังบ้าน

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลั่วชิงยวนจึงเดินไปที่ประตูหลังบ้านและมองเข้าไปข้างใน

มีสตรีนางหนึ่งหนึ่งนั่งอยู่ที่ลานบ้าน และข้าง ๆ นางยังมีเด็กคนหนึ่งอายุประมาณสองขวบกำลังเล่นอยู่บนขั้นบันได

สตรีนางนั้นกำลังซักผ้า และมีอาภรณ์แขวนอยู่ในลาน

ในบรรดอาภรณ์เหล่านั้น มีบางชิ้นที่ชัดเจนว่าเป็นอาภรณ์ของบุรุษ

และลั่วชิงยวนมิแปลกใจเลย นั่นคืออาภรณ์ของลั่วไห่ผิง!

ลั่วชิงยวนตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างทันที

นี่คือบ้านเล็กของลั่วไห่ผิง

สตรีนางนั้นดูเหมือนอายุยี่สิบ แต่ยังเด็กอยู่มาก

ลั่วไห่ผิงเป็นพวกวัวกินหญ้าอ่อน น่าขยะแขยงจริง ๆ

ลั่วชิงยวนจากไปอย่างรวดเร็ว นางต้องทำเรื่องสำคัญก่อน

ทาสใบ้พานางไปที่ทางเข้าทางลับ ซึ่งเป็นปากบ่อน้ำในลานเล็ก ๆ

ด้านล่างเป็นบ่อน้ำแห้งที่เชื่อมต่อกับทางลับ

ทั้งสองเข้าไปในทางลับทันที

เดินไปข้างหน้า ใช้เวลามินานก็มาถึงทางออกของทางลับ

หลังจากขึ้นมาแล้ว ก็เป็นห้องลับในห้องทำงานของลั่วไห่ผิง

ในห้องลับมีหีบหลายใบ ดูเหมือนโกดังเก็บของ แต่มีของมีค่ามากมาย

หีบทั้งหลายยังเต็มไปด้วยทองคำ เงิน และอัญมณี

แม้ว่าลั่วไห่ผิงจะเป็นอัครเสนาบดี แต่เงินเดือนของเขายังมิเพียงพอที่จะมีทรัพย์สินมากขนาดนี้ ส่วนใหญ่ได้มาจากการรับสินบน

ห้องลับมีขนาดใหญ่มาก แต่เก็บทรัพย์สมบัติได้มิถึงครึ่งห้อง

ลั่วไห่ผิงอาจต้องการใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเติมเต็มห้องลับนี้

นอกจากนี้เขายังสร้างทางลับซึ่งดูเหมือนพร้อมที่จะหลบหนีได้ทุกเมื่อ

ลั่วชิงยวนค้นหาไปรอบ ๆ และมิพบสิ่งใดที่อาจเกี่ยวข้องกับอาจารย์ของนาง

“ไปกันเถอะ”