บทที่ 837

จนกระทั่งใต้เท้าเหอนำเงินสองแสนตำลึงและลั่วไห่ผิงเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ

จากนั้นลั่วไห่ผิงก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นกับดักที่ถูกคนขุดไว้

เขายังติดในร่างแหนั้นด้วย!

ข่าวใหญ่เยี่ยงนี้เผยออกไปแล้ว ตำแหน่งของอัครเสนาบดีสูงขนาดนี้แม้ว่าลั่วไห่ผิงจะบอกว่าเขาถูกใส่ร้าย แต่เขามิสามารถให้คำอธิบายแก่ราษฎรได้ องค์จักรพรรดิจึงให้ฟู่เฉินหวนตรวจสอบเหตุการณ์นี้ให้ละเอียด

จากการสืบสวนพ่อตาของตนทำให้ฟู่เฉินหวนตกอยู่ในภาวะที่กลืนมิเข้าคายมิออก

หลังจากที่ฟู่เฉินหวนสื่อสารกับลั่วไห่ผิงเขาก็นึกถึงหอฝูเสวี่ย และเถ้าแก่ของหอฝูเสวี่ยก็คือลั่วชิงยวน

ในลานบ้าน หลังจากที่ลั่วชิงยวนได้ยินข่าวที่จือเฉารายงาน ฟู่เฉินหวนก็ปรากฏตัวที่ประตูลานบ้าน

ลั่วชิงยวนหลับตาอาบแดด มิสนใจเขา

จนกระทั่งร่างนั้นบดบังแสงแดดของนาง

เสียงเย็นชาดังขึ้น “เรื่องเงินสองแสนตำลึงฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนตอบอย่างใจเย็น “ท่านอ๋องมีหลักฐานหรือ?”

ฟู่เฉินหวนเกือบจะแน่ใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับลั่วชิงยวน! เขารู้ว่านางช่วยทาสใบ้เอาไว้ และคงมิน่าแปลกใจเลยหากทาสใบ้จะเปิดเผยการมีอยู่ของทางลับนั้น

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ลั่วไห่ผิงมิจำเป็นต้องหลอกลวงตระกูลเว่ยเพื่อเงินสองแสนตำลึงเลย สิ่งที่ถูกค้นพบมาในตอนนี้มิใช่แค่เงินสองแสนตำลึงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกองเครื่องประดับทองและอัญมณีต่าง ๆ ในห้องลับของลั่วไห่ผิงด้วย

ในเวลานั้นทุกคนเห็นสิ่งเหล่านั้น และข่าวก็แพร่กระจายออกไป

สิ่งที่เกี่ยวข้องคือ การทุจริตของอัครเสนาบดี

เรื่องนี้ต้องให้เหตุผล และคำอธิบาย

นอกจากลั่วชิงยวนแล้ว ใครอีกเล่าที่จะวางแผนใส่ร้ายลั่วไห่ผิงอย่างรอบคอบเพียงนี้?

ฟู่เฉินหวนดูบูดบึ้ง “หากจะตรวจสอบเรื่องนี้ต่อไปก็มิยาก! เพียงแต่เจ้าอาจมิสามารถรักษาหอฝูเสวี่ยของเจ้าไว้ได้แล้ว!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตัวแข็งทื่อ

ทันใดนั้นนางก็ลืมตาขึ้น ดวงตาเย็นชา

“เอาสิ ท่านอ๋องไปตรวจสอบเถอะ ดีที่สุดคือให้ตรวจสอบมาที่หม่อมฉัน ตอนนี้หม่อมฉันยังเป็นพระชายาอ๋อง ท่านอ๋องเองก็ยากจะหนีความเกี่ยวข้อง!”

“ข้ามิกลัวตาย มีจวนอัครเสนาบดีและตำหนักอ๋องฝังไปพร้อมหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ไม่มีอะไรต้องกลัว!”

“สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้คือเราทั้งคู่พังทลายไปพร้อมกัน!”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเฉียบคม แฝงด้วยการข่มขู่ที่รุนแรง