บทที่ 846

“อาจารย์ แค้นครั้งใหญ่นี้ได้รับการชำระแล้ว ท่านพักผ่อนอย่างสงบได้แล้ว”

……

วันรุ่งขึ้น

มีคนพบศพของลั่วไห่ผิงแล้ว

ทันใดนั้น คนจากตำหนักอ๋องก็ไปยังจวนอัครเสนาบดี

ฟู่เฉินหวนจัดการศพของลั่วไห่ผิงด้วยตัวเอง ประกาศข่าวการเสียชีวิตของลั่วไห่ผิงและได้ข้อสรุปหลังจากการชันสูตรพลิกศพ

อัครเสนาบดีลั่วงรู้สึกผิด จึงเลือกที่จะปลิดชีพตนเอง

นี่เป็นเพียงวิธีพูดที่ทำให้ดูดีขึ้นหน่อย

หลายคนคาดเดาว่า ลั่วไห่ผิงเป็นคนที่เห็นแก่เกียรติยศและผลประโยชน์ที่สุด ตอนนี้ถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด และต้องถูกกักบริเวณถึงสองเดือน และห้ามมิให้มีส่วนร่วมในราชสำนัก

น่าจะทนรับการตกจากจุดสูงสุดนี้มิได้ จึงเลือกปลิดชีพตนเอง

แต่มีเพียงลั่วชิงยวนเท่านั้นที่รู้ว่าลั่วไห่ผิงถูกฆ่าตาย

เขาถูกฟู่เฉินหวนสังหาร!

แม้ว่าลั่วชิงยวนจะมิเสียใจกับการเสียชีวิตของลั่วไห่ผิง แต่นางก็มิเข้าใจว่า เหตุใดฟู่เฉินหวนจึงต้องการฆ่าลั่วไห่ผิง

หรือว่าลั่วไห่ผิงพูดความลับอะไรบางอย่างที่ทำให้ฟู่เฉินหวนต้องฆ่าเขา?

น่าเสียดายที่ลั่วไห่ผิงตายไปแล้ว นางจึงมิอาจล่วงรู้ถึงความลับนี้ได้อีกต่อไป

เมื่อลั่วไห่ผิงเสียชีวิต คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือ ลั่วเยวี่ยอิง

เมื่อคืนนางโปรยอัฐิไป แต่ลั่วชิงยวนกลับพูดถึงแม่ของนางขึ้นมาดื้อ ๆ ทำให้นางคิดเรื่องนี้ทั้งคืน

การคาดเดา ความกลัว และอารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ เติมเต็มหัวใจของนาง

จนกระทั่งฟ้าสางจึงได้นอนหลับลง

ผลก็คือเมื่อตื่นขึ้นมา ก็ได้รู้ข่าวการตายของผู้เป็นพ่อ

จวนอัครเสนาบดีล่มสลายแล้ว!

ลั่วเยวี่ยอิงถูกความจริงโจมตีจนหมดสติไปทันที

……

ในวันฝังศพลั่วไห่ผิง มีคนมาเคารพศพมิมากนัก ลั่วเยวี่ยอิงเป็นประธานในพิธี มีฟู่เฉินหวนเคียงข้างนางตลอดเวลา ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเห็นค่าของลั่วเยวี่ยอิงมากเพียงใด