บทที่ 848

ลั่วเยวี่ยอิงจ้องมองนางด้วยความโกรธ “เจ้าฆ่าท่านพ่อของข้าใช่หรือไม่? เจ้าทำอันใดกันแน่!”

“แล้วที่ข้าพังโถเมื่อคืนนั้น มันมีอะไรกันแน่?!”

ลั่วเยวี่ยอิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มานานแล้ว กลางคืนนางกระสับกระส่าย นอนมิหลับ ความสงสัยและการคาดเดามากมายทำให้นางทรมานจนแทบคลั่ง

ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดต้องถามข้า?”

ลั่วเยวี่ยอิงตกใจมาก และมองดูนางด้วยความตกใจ “เจ้าฆ่าท่านพ่อของข้าจริง ๆ!”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างเย็นชา “หากจะบอกว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อของเจ้า คนคนนั้นก็คือเจ้าเอง!”

ชายคนนั้นถูกฟู่เฉินหวนสังหาร

แม้ว่านางจะมิทราบสาเหตุ แต่มันอาจเกี่ยวข้องกับการสืบสวนของฟู่เฉินหวนเรื่องเหตุกลียุคในวัง ดังนั้นลั่วไห่ผิงจึงเสียชีวิต

หากลั่วเยวี่ยอิงมิยืนกรานที่จะแต่งเข้ามาในตำหนักอ๋อง ลั่วไห่ผิงก็คงมิได้ทำข้อตกลงกับฟู่เฉินหวนและเขาก็คงมิตาย

ลั่วชิงยวนพูดอย่างใจเย็น “ส่วนเรื่องโถอัฐินั้น…”

ลั่วเยวี่ยอิงจ้องลั่วชิงยวนด้วยดวงตาแดงก่ำ

ลั่วเยวี่ยอิงอาจจะคาดเดาได้แล้ว แต่นางคงมิอยากจะเชื่อ จึงต้องการคำตอบจากปากนาง

ลั่วชิงยวนยกยิ้มเยาะเย้ย “ใช่ นั่นมิใช่อัฐิของท่านแม่ข้าหรอก”

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจ้าทุบโถใส่อัฐินั่นแล้ว สิ่งที่อยู่ข้างในคืออัฐิแม่ของเจ้า!”

คำพูดเย็นชาทำให้ลั่วเยวี่ยอิงทรุดลงอย่างสิ้นหวัง

ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงมา

ตอนที่ลั่วเยวี่ยอิงทุ่มโถนั้น นึกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ไปจนถึงตอนที่นางทำให้แม่ของนาง...

"กรี๊ด! ลั่วชิงยวน! เพราะเหตุใด! เพราะเหตุใด!"

ลั่วเยวี่ยอิงคำรามด้วยความโศกเศร้าและความโกรธเกรี้ยว

ความเจ็บปวดนั้นเจ็บปวดมากจนนางมิอยากมีชีวิตอยู่

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

ลั่วเยวี่ยอิงคลุ้งคลั่ง รีบพุ่งไปบีบคอของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนคว้ามือของลั่วเยวี่ยอิงไว้โดยมิรู้ตัว แต่ไม่มีเรี่ยวแรง ลั่วเยวี่ยอิงจึงปัดป้องออก

ความอ่อนแอและความเจ็บปวดที่ข้อมือ ทำให้หัวใจของลั่วชิงยวนเจ็บปวด

ฟู่จิ่งหลีก็ตกตะลึงเช่นกัน เขามิคาดคิดเลยลั่วชิงยวนจะมิสามารถเอาชนะลั่วเยวี่ยอิงได้

หลังจากกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง นางก็ก้าวไปข้างหน้า จับลั่วเยวี่ยอิงแล้วลากนางออกไป