บทที่ 877

“ขึ้นอยู่กับการแสดงของเจ้า”

คำพูดเย็นชาเหล่านั้นทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกอึดอัดในใจ

ลั่วชิงยวนยืนขึ้นและเดินเข้าไปในท้องพระโรง

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ลั่วชิงยวน นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ฝูเสวี่ยร่ายรำเทพเหมันต์หลังจากเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของนาง

นอกจากนี้ยังมีผู้คนที่เคยชมการร่ายรำเทพเหมันต์ที่หอฝูเสวี่ยแต่ความรู้สึกแตกต่างไปจากครั้งนี้อย่างสิ้นเชิง

“ขอบคุณ ท่านอ๋อง!” องค์ชายหล่างมู่ก็แสดงความเคารพต่อฟู่เฉินหวนด้วยความตื่นเต้น

ทำให้บรรยากาศยิ่งซับซ้อนและยากจะอธิบายยิ่งขึ้น

ฟู่จิ่งหลีกล่าวอย่างรวดเร็ว “นี่มิใช่เพื่อให้องค์ชายหล่างมู่พอใจ แต่องค์จักรพรรดิมิเคยเห็นการระบำเทพเหมันต์ ท่านอ๋องเพียงต้องการใช้สิ่งนี้แสดงความยินดีกับองค์จักรพรรดิเนื่องในวันคล้ายวันพระบรมราชสมภพก็เท่านั้น"

ฟู่จิ่งหานที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พูดทันที “ใช่! ข้าเคยได้ยินเรื่องระบำเทพเหมันต์มานานแล้วแต่มิเคยเห็นมาก่อน"

“ของขวัญจากอ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาในวันนี้ ข้าพอใจมาก!”

คนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย ทำให้ความหมายของการร่ายรำนี้ถูกดึงกลับมา

เมื่อเสียงเพลงดังขึ้น ลั่วชิงยวนก็เริ่มร่ายรำ

แม้ว่านางจะรู้ทุกย่างก้าวของการร่ายรำเทพเหมันต์ด้วยใจ แต่การระบำเทพเหมันต์ที่นางแสดงก็ยังไม่มีเสน่ห์เท่าลิ่นฝูเสวี่ย

ในทางตรงกันข้าม มันกลับเด็ดเดี่ยวและมีกลิ่นอายอาฆาตพยาบาทมากกว่าเล็กน้อย

ดังนั้น การระบำเทพเหมันต์ที่ปรากฏออกมาจึงเยือกเย็นมินุ่มนวลเหมือนเก่าก่อน แต่กลับมีชีวิตชีวาและสดใส

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและเฝ้าดู ทุกการเคลื่อนไหวที่นางทำเต็มไปด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง

เขารู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่กดทับหัวใจ ทำให้หายใจมิออก

หลังจากการร่ายรำจบลง ได้รับเสียงปรบมือและคำชมเชยดังกึกก้องในท้องพระโรง

“มิน่าแปลกใจเลยที่แม่นางฝูเสวี่ยเป็นที่รู้จักในฐานะนางรำที่ไร้ผู้ใดเทียบ นางงดงามแต่มิหยาบคาย ทำให้คนดูรู้สึกประทับใจมิรู้ลืม!”

“ใช่แล้ว ระบำเทพเหมันต์นี้ดูเหมือนจะมีความรู้สึกที่แตกต่างในทุกครั้งที่ดู”

นั่นก็เพราะทุกครั้ง คนที่ร่ายรำมิใช่คนเดียวกัน...

ลั่วชิงยวนมิพูดและกลับไปนั่งที่เดิม

ฟู่จิ่งหานยกย่อง “อ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นดินโชคดีจริง ๆ ที่มีพระชายาเช่นนี้! แม้แต่ข้ายังอิจฉา!”

ฟู่จิ่งหานสามารถเห็นได้อย่างเป็นธรรมชาติว่าทั้งพี่สามของเขาและลั่วชิงยวนมีสีหน้ามิดี จึงพยายามพูดเสริมให้ดีขึ้น