บทที่ 907

“แค่ก แค่ก แค่ก…” หัวหน้าสำนักหมอหลวงไอหลายครั้งอย่างเจ็บปวด

เขายังคงมองลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยความยากลำบากว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสำนักหมอหลวงรักษาผู้ป่วยนับมิถ้วนทั้งในและนอกวังหลวง เหตุใดท่านจึงกล่าวหาว่าพวกเราไร้ความสามารถไปได้!”

“ข้ามิยอมรับ!”

“ข้ามิเชื่อว่า ท่านจะสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดให้หายได้หรอก!”

ลั่วชิงยวนยิ้มและเลิกคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกันดีหรือไม่?”

“หากข้ามิสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าจะคุกเข่าสามครั้งและคำนับเก้าครั้งต่อสำนักหมอหลวงเพื่อขอโทษสำนักหมอหลวง! ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมาหัวหน้าสำนักหมอหลวงก็มองดูนางด้วยความตกใจ

จากนั้นเขาก็พูดว่า "ดี! มาเดิมพันกัน! หากท่านสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าก็ไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่ในใต้หล้านี้อีกต่อไป!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกใจ “ข้ามิชอบเดิมพันด้วยชีวิต เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีกว่า”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หากท่านสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าจะลาออกจากตำแหน่งและเลิกเป็นหมอ! สมุนไพรที่สั่งสมมาหลายรุ่นในครอบครัว ข้าจะมอบให้ท่านทั้งหมด!"

ลั่วชิงยวนเห็นด้วยทันที “ดี!”

“แต่ข้ายังมีเงื่อนไขบางอย่าง”

“เราคุยกันส่วนตัวดีหรือไม่?”

เจิ้งอู๋เหลียงตกใจและพยายามห้ามปรามเขาอย่างรวดเร็ว “อาจารย์ อย่าปล่อยให้สตรีนางนี้หลอกท่านได้ขอรับ!”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงตะคอกอย่างเย็นชา “ข้ามิเชื่อว่านางจะกล้าทำอะไรข้า!”

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน

เขาผายมือเชิญลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนติดตามหัวหน้าสำนักหมอหลวงไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

เงียบมาก

ประตูห้องถูกปิดลง

หัวหน้าสำนักหมอหลวงจึงนั่งบนเก้าอี้แล้วรินชาหนึ่งจอก

“ในเมื่อเรากำลังจะเดิมพันกันแล้ว สำนักหมอหลวงต้องจัดเตรียมยาที่ข้าต้องการโดยไม่มีเงื่อนไข”

อาจารย์ใหญ่พยักหน้า “ตกลง”

“นอกจากนี้ ต้องให้ข้าตรวจชีพจรของท่านด้วย” ลั่วชิงยวนนั่งอยู่ตรงหน้าเขา

หัวหน้าสำนักหมอหลวงสะดุ้งและพูดด้วยความโกรธ “ท่านกำลังดูถูกว่าข้าแก่เฒ่ารึ! ข้าเองก็เป็นหมอนะ!”

เขาจะให้สตรีเช่นนางมาตรวจชีพจรของเขาได้อย่างไร

ลั่วชิงยวนพูดอย่างเย็นชา “อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าแค่อยากให้ท่านมีชีวิตอยู่เพื่อทำตามเดิมพันให้สำเร็จ”

“ตอนนี้ท่านรู้สึกชาตามร่างกาย และขยับมือและเท้ามิได้ใช่หรือไม่?”

“ทั้งยังมักจะรู้สึกเหนื่อยล้าบ่อยครั้งอีก”