บทที่ 916

จักรพรรดิสูงสุดบนเตียงบรรทม มีด้ายเงินพันอยู่รอบคอของเขา

จักรพรรดิสูงสุดหายใจมิออกจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด

ลั่วชิงยวนดึงกริชออกมาจากใต้หมอนของจักรพรรดิสูงสุด และตัดด้ายเงินออก

จักรพรรดิสูงสุดได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง

ทันใดนั้น ก็มีแมลงสีดำตัวหนึ่งคลานไปตามด้ายเงินที่ขาด

ด้ายเงินถูกดึงขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงยวนเงยหน้าขึ้นมองและเห็นร่างสีทมิฬบนขอบหลังคาที่ทะลุ และเงานั้นก็มองลงมาด้วย

ลั่วชิงยวนมองเห็นเพียงดวงตาของอีกฝ่าย และอดมิได้ที่จะตกใจ

เป็นเขาแน่!

คนจากแคว้นหลีคนนั้น

เขามิเพียงแค่ใช้กู่ควบคุมเส้นด้ายได้ แต่ยังสามารถฆ่าคนจากระยะไกลได้อีกด้วย

ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นเย็นชา และกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว เงาร่างทมิฬก็วิ่งหนีไป ลั่วชิงยวนก็ไล่ตามเขาไปทันที

อีกฝ่ายมีร่างผอมบาง ดูคล้ายสตรี แต่ขาและเท้าในยามที่ใช้วิชาตัวเบาแข็งแกร่งมากมิต่างจากบุรุษ

และเห็นได้ว่าเขาคุ้นเคยกับวังแห่งนี้มาก เขาหลบหนีเข้าไปยังบริเวณที่มืดไปตลอดทาง พยายามหลีกหนีให้พ้นสายตาของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนไล่ตามเขาไปอย่างสุดกำลัง มิยอมให้รอดไปได้เด็ดขาด!

สำหรับจักรพรรดิสูงสุดนั้น มีฟู่เฉินหวนอยู่ด้วย เขาคงมิปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับเสด็จพ่อของเขาได้

นางจึงไล่ตามคนชุดดำด้วยความมั่นใจไร้กังวล

ในที่สุดก็พบร่องรอยของบุคคลนี้แล้ว จะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ มิได้เด็ดขาด!

……

ในห้องบรรทมของจักรพรรดิสูงสุด

ฟู่เฉินหวนยังคงต่อสู้กับขันทีอยู่ เห็นได้ชัดว่าขันทีเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ฟู่เฉินหวนต้องการจับเป็นเขาเพื่อสอบปากคำ

เมื่อการต่อสู้กำลังดุเดือด ทันใดนั้น ลั่วเยวี่ยอิงก็พุ่งเข้าไปในห้อง

“ท่านอ๋อง!” ลั่วเยวี่ยอิงอุทาน

ดวงตาของขันทีเป็นประกาย รีบสลัดฟู่เฉินหวนออกไปแล้วพุ่งตัวไปหาลั่วเยวี่ยอิง

ลั่วเยวี่ยอิงหวาดกลัว ตัวแข็งอยู่กับที่ทันที

คิ้วของฟู่เฉินหวนขมวดมุ่น เขากระโจนตามไปทันที

ขันทีคิดจะจับตัวลั่วเยวี่ยอิงไป แต่ฟู่เฉินหวนไล่ตามมา หมายจะหยิบกริชขึ้นมาแทงลั่วเยวี่ยอิง

เพื่อหาโอกาสหลบหนี