บทที่ 918

ทารกมีกลิ่นอายชั่วร้ายจาง ๆ กระจายออกมา

ลั่วชิงยวนใจหายวาบทันที

นางจำได้ว่า นางได้จัดการสะสางทุกสิ่งที่เฝิงซีเคยประสบมาก่อนไปจนหมดแล้ว

กลิ่นอายชั่วร้ายในตัวเด็กคนนี้ มาจากที่ใดกัน?

“อวี้เอ๋อร์ อย่าร้อง อย่าร้อง แม่อยู่นี่แล้ว!” เฝิงซีกล่อมลูกน้อยอย่างอ่อนโยน

จากนั้นนางเตรียมจะปลดอาภรณ์เพื่อให้นมลูก

ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของนางก็ชะงักไป ก่อนจะมองไปยังลั่วชิงยวน "พระชายายังมีเรื่องอื่นใดอีกหรือไม่? หากไม่มีแล้ว ท่านกลับไปเถิด"

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ขออภัยที่มารบกวนท่านแล้วเพคะ”

นางหันกลับและจากไป

นางกำนัลส่งนางออกจากพระตำหนักชุนซาน

ลั่วชิงยวนมองย้อนกลับไปด้วยความสงสัยในใจว่า คนชุดดำจะไปที่ใดได้อีกนอกจากเข้าไปในตำหนักชุนซาน?

แต่เวลาผ่านไปนานแล้ว นางตามจับมิทันเสียแล้ว อีกคนแค่เปลี่ยนอาภรณ์แล้วก็สามารถเดินไปเดินมาในวังได้ตามปกติ

จับตัวมิได้แล้ว

ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงทำได้แค่หันหลังกลับไปทางเดิม

ตราบใดที่จักรพรรดิสูงสุดปลอดภัย หากจักรพรรดิมิเป็นอะไร มิช้าก็เร็วไทเฮาจะต้องลงมืออีกแน่

แต่การจับคนชุดดำคนนี้ อาจจะลำบากสักหน่อย

ขณะที่ไล่ตามมือสังหาร ลั่วชิงยวนมิได้สังเกตว่า วังหลวงเงียบสงัดอย่างผิดปกติ บัดนี้เมื่อกลับมาถึงพระตำหนักของจักรพรรดิสูงสุด นางถึงได้พบว่ามันเงียบอย่างมิน่าเชื่อ

ไม่มีใครอยู่ที่นี่แม้แต่คนเดียว

นางเข้าไปในห้องอย่างเร่งรีบ

เมื่อเห็นเหตุการณ์ในห้อง ก็ตกใจเล็กน้อย

ฟู่เฉินหวนนั่งบนเก้าอี้ ถอดเสื้อของเขาออก เซิ่งไป่ชวนกำลังพันแผลให้เขา

เขามีบาดแผลที่หน้าอก

สีหน้าของฟู่เฉินหวนดูซีดเซียว ดูท่าคงได้รับบาดเจ็บสาหัส

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

ลั่วชิงยวนรู้สึกสับสน วรยุทธของขันทีคนนั้นน่าจะด้อยกว่าฟู่เฉินหวน มิน่าจะทำร้ายฟู่เฉินหวนได้เช่นนี้

ในเวลานี้ ลั่วเยวี่ยอิงงที่ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ และพูดทั้งน้ำตาว่า “ท่านอ๋องทรงพยายามช่วยข้า ... “