บทที่ 931

“ท่านอ๋องยอมเข้าคุกด้วยตัวพระองค์เองก็เพื่อปกป้องลั่วชิงยวน ดูเหมือนว่าเขาจะมิได้เกลียดลั่วชิงยวนมากอย่างที่ลือกัน”

มหาราชาจารย์เหยียนสงสัยว่า ลั่วชิงยวนอาจเป็นจุดอ่อนของฟู่เฉินหวนก็เป็นได้

ในที่สุดฟู่เฉินหวนก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังมหาราชาจารย์เหยียนด้วยสายตาดุดัน

“ข้าจะมิพูดซ้ำ ใครก็อย่าได้คิดจะแตะต้องลั่วชิงยวน!”

มหาราชาจารย์เหยียนอดมิได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นฟู่เฉินหวนยอมเปิดปากในที่สุด

เขาถามอย่างมิใส่ใจ "แม้ว่ากระหม่อมจะแตะต้องนาง สถานการณ์ของท่านอ๋องในตอนนี้จะเปลี่ยนไปหรือ?"

ดวงตาของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยความอาฆาต เขามองไปยังมหาราชาจารย์เหยียนด้วยสายตาที่คมกริบ น้ำเสียงเย็นชาและอันตรายเปล่งออกมาอย่างปฏิเสธมิได้ “เช่นนั้นมหาราชาจารย์เหยียน จะลองดูก็ได้”

“หากไทเฮาทรงจะละทิ้งลูกชายของพระนางอย่างฟู่อวิ๋นโจว มหาราชาจารย์เหยียนจะทำอะไรก็เชิญ”

มหาราชาจารย์เหยียนตกใจเป็นอย่างมาก

ฟู่อวิ๋นโจว

เขาเกือบลืมฟู่อวิ๋นโจวไปแล้ว

ดูเหมือนว่าฟู่อวิ๋นโจวจะถูกคนจากตำหนักอ๋องควบคุมอีกครั้ง

แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมาและพูดว่า “ใช้ฟู่อวิ๋นโจวแลกชีวิตกับลั่วชิงยวนได้ แล้วตัวท่านอ๋องเองเล่า?”

“เบี้ยต่อรองใช้สองครั้งมิได้”

ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชา “หากมหาราชาจารย์เหยียนต้องการลงโทษข้าถึงขั้นประหาร ท่านก็คงต้องพยายามหาหลักฐานเพิ่มหน่อยกระมัง เรื่องเบี้ยต่อรองข้ามิต้องการหรอก”

มหาราชาจารย์เหยียนยิ้มอย่างเย็นชา “อ๋องผู้สำเร็จราชการทรงเชื่อจริงหรือว่า กระหม่อมจะหาหลักฐานมามิได้? ทว่าบางหลักฐานหามิพบ ก็ต้องใช้วิธีสอบสวน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ขยิบตาให้ผู้คุมที่อยู่ข้าง ๆ

จากนั้นอีกฝ่ายก็หยิบแส้ขึ้นมา และทั้งสองคนก็เริ่มผลัดกันเฆี่ยนตีฟู่เฉินหวน

ขณะนั้นเอง

เสียงดุดันที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบดังมาจากภายนอก…

"หยุดนะ!"

ฟู่จิ่งหานและฟู่จิ่งหลีรีบเดินเข้ามา